Klee in Brussels

Three days holiday in Warsaw

2010-07-11T14:18:00.015+02:00

Movie sequence

Last weekend I’ve had second holiday in my life. It was quite surprising considering I went to Warsaw primarily for a day only to take an EPSO job test. It’s begun like in a movie. I had checked in at a hotel for one night and a clerk gave me an envelope with already settled bill for three nights and some money in it, 50 euros to be exact. It was left by Warsaw philanthropist who wished their identity to remain covert.

I am poor so I never go on holidays. I have been able to afford holiday trip only once so far. It was during my stay in Brussels when I went to Paris for 3 days. I was earning enough those days to afford anything I wanted. Those were nice times... Actually I treat my whole half-a-year-stand in Belgium and one-year-stand in Germany as big holidays in a way. I worked then since 9 a.m. to 5 p.m. and the rest of the time was at my own disposal. However the real vacation was the one in Paris then and now in Warsaw. I can imagine for many people three days vacation is probably no vacation at all but it’s big deal for me who is normally deprived of any quality time so to say. And I’ve been never one of those people who can travel around the globe having few bucks in a pocket, unfortunately.

The cheapest ways to travel in Poland

I have to explain why I decided to stay in a hotel for even one night in the first place. It may seem strange considering I’m so poor. You have to know there run almost only ICE trains on the way form Gdańsk to Warsaw which are the most expensive. One way ticket costs 30 euros (and I earn 150 nowadays so imagine proportion). There is however a train (one per day) operated by small regional company called Koleje Mazowieckie (no english website unfortunately, which is typical Polish of course) called “Słoneczny” (Sunny train ;-)) which runs only in summer and costs less than 10 euros. So it was cheaper for me to stay for a night in a cheap hotel (15 euros) and took that train in the morning. You may wonder why it’s so much cheaper since it’s brand new, clean, equipped with air-conditioning and even more noiseless and bumps much less than those expensive ones. I wonder too, believe me. Especially since the only difference is that it has no compartments, less space for a luggage and can be crowded sometimes which doesn’t actually matter if you’ve got a seat. The real disadvantage is that the trip takes 4,5 hours instead of 5,5 which didn’t bother me actually since it’s been long journey anyway. I will tell you one even more interesting thing in case you would plan a trip from Gdańsk to Warsaw. The regular train costs as I’ve said 30 euros but if you’re lucky you can get a plain ticket for even less (20 euros). And not in some cheap airlines but the regular polish national ones - LOT. So you’ll get meal onboard and everything. Check it always out.

Perfect place for a holiday

White sand, crystal clear and warm water, sound of the waves, sunny weather, not doing anything... Is that what you imagine when thinking of vacation of your dreams? Well, it sounds depressing to me. I don’t know really why, maybe because I’m single. Anyway, nice weather is nice but what I desire and require for holiday is big city! :-) The bigger the better since it has more to offer. For people like me lying on the beach is no way to spend holiday. I need to get tired to death to know that I’m spending quality time. And I also need to have something to write on my blog about right after instead of putting few hundreds photos of me and the beach on Facebook. ;-] Which I like to look at on other people profiles by the way. Guess, why. ;-)

I slept 6 hours a day and spent the whole days on my foot. I came back tired to death to hotel every evening. I even woke up tired with sore legs, burned skin and whole body tender actually. However, you need to know it was very pleasant pain, the one that proves you’re alive. :-) On the other hand after 6 p.m. my legs hurt so much that every single step caused me terrible pain which wasn’t pleasant at all. It brought to my mind pilgrimages to Częstochowa from my high school times. So I was looking then only for some nice movie theater to sit on and watch a movie. Exploration of dream land fortunately doesn’t require walking. Simply saying my body was tired as hell and my soul on the other hand has got exactly what it needed. That’s what body is for eventually - to serve the mind, especially if you don’t work physically daily. I like to treat it as a tool and force it to the maximum effort.

By schedule and improvising

After my trip to Paris I’ve already known the optimal plan is to do 3 things per day. You have then enough time to do it and do it right with no rush. And you have also time to do some walks and lying on the grass if you feel like it and do some readings or eating or so on. But you’ll never get an impression that you waste your time there by doing nothing since you do your three things.

Which was my 3x3? Stay on standby mode if you want me to reveal it. ;-)

European Day of Languages

2009-09-26T09:50:00.005+02:00

What the picture story tells about happens to linguists all the time. People don't know what being linguist means, what linguists do. They believe linguists are polyglots - people who speak many languages. That's why once they realize you hardly speak any foreign language and you're linguist they assume you have to be very bad at your job. When they're referring to people who speak many languages they speak about them as professional in languages. It's wrong of course, if not then the chief of my institute should be replaced by a guide-guy from the boat from Brugge who has spoken five or six languages, if I'm recalling it correctly. The fact that he spoke them doesn't mean he knew anything about any of them nor about language in general. Think how much you know about your language. Is it synthetic or analytic language? Agglutinative or fusional? Flectional or isolating? What consequences does it all bring?

Linguist is not someone who speak many languages (polyglot) but someone who have knowledge and skills to be able to analyze any language. It's someone who investigates languages and discovers and explains its complexity, not someone who would memorize lexicon and grammar rules. Moreover, he's supposed to be incomparably better than native speaker, not in using language but in explaining issues related to it. Why one makes errors or a scene instead of doing it? Why one makes notes but does research? What is the difference between expression from time to time and every now and then. Answering this kind of questions - that's what linguists are for. That's what linguists should be capable of.

Sometimes one of us has been asking the others which verb some noun selects while appearing in a sentence. There was no time for making analyzes of course but I was giving answer sometimes based on my linguistics intuition. It wasn't taken very seriously since I was the guy who speaks English badly but sometimes Channel (English native speaker) came to the office and confirmed my answer was the right one. I was satisfied with myself then. However, she was not able to explain why the selection goes the way it goes. No wonder, why would she? That's what linguists are for. When they meet language that they hardly speak or don't speak at all it takes some time and effort to answer this sort of questions but it's only a matter of time to give those answers.

One may wonder why I hardly speak any other language but Polish even though I'm linguist, especially that it's obviously much easier for linguists to learn foreign languages. What can I say? Memorizing stuff is not my thing since I'm dyslectic. Besides, how boring it is to memorize words and grammar rules? I'm too lazy for that. There are so many much more fascinating things to do. Analyzing things is one of them. It trains the mind too since you really have to use it conducting analyzes. Maybe if I had money I would force myself to learn languages by taking some language classes but I've never could afford it. And my first and practically the last contact with English was in high school. There is no comparison to people like Agnes, who attended college where English was lecture language, or Kathrin, who studied in Australia. I didn't feel bad though. I believe others did. I thought first it would affect my job performance but I found out very quickly it didn't. Did you ever hear Dalai Lama? His lexicon is extremely limited for someone who speaks English on daily basis for many years and it's not even that he makes grammar errors but he simply skips half of the verbs and still can be understood easily by others. Other example, Czesław Miłosz spent many years in USA but I was shocked by his terrible Slavic pronunciation while speaking English when I could hear him once. Does anyone care? But strangely they care when one of theirs colleagues' English is not fluent.

People reacted funny way on me speaking English. They were talking all the time about my low self-esteem. They were trying to convince me for some reason that I underestimate myself (my language skills included) but at the same time they were making jokes about badly speaking people. Is it really supposed to make fat people laugh to hear jokes on fat people? Maybe once or twice, or for a week or two weeks but for a few months every day? I believe everything stops being amusing when occurs too often. People were also assuring me my language skills were not so bad and wondering at the same time why someone whose English was very bad in their opinion (but still much better than mine in my opinion) can work in there.

Jan was especially funny on that matter. When he was trying to convince me that my English was not so bad, he was saying things like: We had already trainees who spoke even worse than you. What is the problem with simply saying: OK, I admit your English is not perfect but it's not really a problem, is it? I remember also less funny, quite unpleasant actually, situations... In Poland I never say: I know better, I'm specialist in the area. However, it was too difficult explaining things and deliberating on them in English so being in Brussels I was sometimes saying things like: You can trust me on that one, I'm linguist. This kind of self-confidence was apparently making those people upset. Once someone told me as answer: Yeah, you are a linguist and you can't even... and made a pause. It was funny with those people, they needed only a little push to express what they really think. But if they were saying something else than they were really thinking the question is why were they doing it? Where does that need to making other people blind come from? Why to make them feel good about themselves even though they have no reason too. I've never fully understand that. Maybe they believed saying the truth would make those people miserable and they couldn't stand being someone miserable. Or maybe they were afraid that by saying the truth they will look miserable since they will present their self-confidence. And that's something one is not supposed to do as I've written already few entries below. The motto: United in uniformity, stays in motion.

I don't blame those people. They don't need to know what linguist is. They also may trying to comfort other people even if there is no need to and even if it's faked if that's their wish. However, taking someone as incompetent because of their own lack of knowledge is ignorance, isn't it? I can be taken as incompetent because of my incompetence but I don't want to be taken as such because of their incompetence. And that's why that matter catches my attention at first place. The problem is others' beliefs about you affect your life. They think badly about you they will give bad opinion on you. I don't care what other people think about me however without good opinion you will not get good job or any job at all and you're fucked up. Hilarious, isn't it?

The reasons for having no liking for Poland - Visit in the Royal Greenhouse

2009-09-22T11:51:00.000+02:00

I'm not big fan of Poland. I don't like the country for many reasons and I'm always frank about that. This matter occurred quite often in our conversations and usually met great deal of people's disapproval. Poles took it personally and other people were trying to act as defenders, which is psychologically understandable. They were annoyed with me, not complaining maybe but having nothing good to say abut the country, and I, on the other hand, was tired of them trying to keep my mouth shout. Much has changed after our visit in the Royal Greenhouse...

We were lucky to have traineeship in summer term. The Royal Greenhouse is open for visitors for only one month every year (april/may) . It's huge, like a labyrinth. Visiting it was very pleasing experience. I recommend it to everyone. You can watch some photos here. I picked up a guy there. We decide he would be perfect for Kata. We were following him, taking pictures of him and having fun with the whole thing. Finally I approached him and gave him Kata's phone number. He had troubles understanding me and unfortunately I don't speak French at all. I believe he got the idea what it was all about but he has never made use of that number. Maybe it would be otherwise if I had opportunity to show her to him, to introduce them to each other. So, that was one of our unfortunate matchmaking attempt, which I was writing about two entries below, that ended as failure.

After visiting the Royal Greenhouse, on our way back, we stopped by sleazy bar. I don't know why but it was fun, I recall it with pleasure feelings following. And we had significant conversation there. I was attacked again for expressing my dislike for Poland and making, according to girls, Marta miserable by that. I decided to do something about that that time. I made my performance and apparently I did it well since it brought desire results. Maybe there was too much emotions in it, it was a little overacted since it didn't only make girls realize I am in no better condition than Marta is (worse even maybe considering she's fine in Poland and I'm not) but also made them embarrassed by my emotions a bit, I believe.

I'm sure it was not pleasurable for other Poles to hear me complaining and I understand other people sympathize with them but it was symptomatic that nobody cared how I could feel. They like Poland I don't and I still have to live there. Anyway, from that time on I reduced mentioning my lack of satisfaction of being Pole and girls were trying to show some patience every time I did. One of crucial moments for us, at least for me.

I liked Kathrin's reactions on someone trying to convince me I should go back to Poland to live there and fight for changes, heedless for the fact I want to live my life other way. Whenever someone said something like that Kathrin acted like wise, older sister taking care of me. She was saying that I should stay and have nice life there, no question about hat. It was warm as hell. :-)

Copernicus, Chopin, Kieślowski...

2009-09-15T09:28:00.004+02:00

When I was in Germany people were trying to convince me Chopin was French. During my stay in Belgium they were doing the same when it comes to Copernicus, claiming he was German. You should know many Poles react very badly to that. We don't have many folks who would be worldwide famous, who would have great contribution to humankind development or to humanity in any other way. That's why when someone tries to deprive us of those few that belong to us, that we can be proud of, we're not very happy with that.

What I liked, on the other hand, was a situation with some Belgian guy. When I told him I come from Poland, surprisingly he didn't mention Lech Wałęsa or John Paul II. Mentioning them makes sick some of us because it makes us realize what I already mentioned above - that we don't have many well known figures and people always mention those two. You know who he mentioned? Krzysztof Kieślowski. Oh, I was very happy with that. Kieślowski was brilliant master indeed. You could have heard of his "Three Colors" or "The Decalogue". Did you watch Tykwer's "Heaven"? It was inspired by Kieślowski's work. Try also his documentary short movies. They're brilliant, however they may to be too hermetic for non-Poles.

People were telling me sometimes they're sure there are some very famous Poles which have some great achievements. However, once I mentioned some of them by name those names didn't say anything to those people. I remember Agnes asked me once about Polish artists. I mentioned Magdalena Abakanowicz and Igor Mitoraj. She didn't know them, didn't recognize the names. And that's it, Abakanowicz, Mitoraj, Kantor, Grotowski... They are very famous, very distinguish, known worldwide but only by people who are into art or theater. It's not like with Bergman or Herzog, or Brecht. Everyone knows them. When you hear the name Picasso or Dali the bell rings immediately.

Maria Skłodowska-Curie discovered two elements, she is the only person to win Nobel Prizes in two sciences. And still, does anyone know her? Those who do, believe she was French and she probably called one of the discovered elements Polon without the reason or maybe to emphasize her French origin.

Aleksander Wolszczan, Polish astronomer, discovered first planets in nonsolar planetary system. Great discover for humankind. Did you ever hear about him? And still, you're certainly familiar with such names as Alfred Nobel, Astrid Lindgren, Johan Gutenberg, Johann Wolfgang von Goethe, Friedrich Nietzsche, Jan Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven...

Hopefully you will at least remember now that Copernicus was Polish. Dick Solomon may help you to memorize that. Do you know this TV show "3Rd Rock from the Sun"? One of two, just next to the "Office", which makes me laugh no matter what.

Our traineeship's motto and anthem

2009-09-07T10:26:00.004+02:00

Our motto was: Männer sind Schweine! I believe it was Marta's proposal. It means: men are swine. And when it comes to our anthem you can listen to it below. It was introduced to us by Kathrin.

Matchmaking

2009-09-05T12:26:00.003+02:00

Being in Brussels I was looking for a guy for Jan. Not that I would make special effort to achieve my goal. I didn't belong to gay community so I didn't have much opportunity for that but once a chance occurred to me I took advantage of it. My first attempt was with a guy I've in EP who was very much like Jan, Jan's cup of tea (one of Jan's favorite expressions). I introduced him to Jan via (one of Jan's favorites words) e-mail. There was no answer so I contacted the guy. Jan's silence made me convinced they know each other already but I wanted to be sure. He answered, was nice and confirmed what I was thinking. So that was it.

My second attempt was already in Poland. A guy invited me to his friends on Facebook. Very attractive, nice, elegant as Jan, enjoying flowers as Jan, politician. He found Jan attractive, unfortunately I was few months late because he was already out of market. No luck that time either.

Finding a guy for each other was actually one of our favorites and most hated games in Brussels. Each of us, except for me, wanted to find a guy. EP turned out not to be the best environment for that. I mean, there was a lot of interesting guys (even though most of them gay) and there was constant motion on the market however every product turned out to be damaged after some time of using it. I have to admit I was much more successful in matchmaking in Poland. My few attempts in Brussels were failures. Those were funny stories however I will not try to describe it because girls would like to kill me after me doing that. It's better for them not to know. ;-)

Brussels - the city where underground happens to go above ground and trams happen to go under ground

2009-09-04T10:34:00.002+02:00

This movie renders my mood since I'm back and reminds me of Brussels very much. Even though these shoots were taken in Paris I could see very similar views every time (at least twice a day) I was taking metro from Laeken, where I used to live, to the center and back. I loved those trips.

United in uniformity II

2009-09-03T14:58:00.002+02:00

As I've written already in few entries I was suffering very much after my comeback. It was bizarre impression. Everything appeared strange and odd. There was some noise in my ears all the time. I was thinking English, didn't recognize people nor surroundings, I didn't see it properly. I was out of the reality, out of the space that surrounded me. I was in the state of permanent stupor.

I've met one of my former students once and differently from other meetings like that this one made impression on me. She was pregnant, her boyfriend accompanied her, she said "hello". I remembered her very well because she reminded me one of my greatest failures as lecturer. I had classes with third year students and lectured the last linguistic subject on their studies. It happened often that giving the final grade I was asking them which seminar they were going to choose: linguistic or literary one. She told me she was hoping to choose linguistic one however she has to reconsider because she felt stupid in the area after our classes. Is there anything worse than causing someone thinking badly about themselves? OK there are students which are not brilliant in specific field and that's OK for them to realize that, it's even desired. But she was one of the students that it would be hard to decide whether she's smart or not. She wasn't active, she made the impression she just didn't make much effort. I was trying to explain it was not my intention to make her thinking like that, to make her miserable but there is not much one can say after hearing this kind of assertion.

I was suffering so much that after meeting her my christian heritage made me to perceive the whole situation in the category of guilt. I made (unintentionally but still) bad thing and now I have to pay for it, I thought. Price seemed to be disproportionately high but if it would make her stop thinking badly about herself, if it undo the harm I've done than it was worth it.

It all makes me thinking about the conception of success and failure. Once I got matured I've never considered success and someone's approval as equivalent. Most of the people appear to regard them as such though. For me our accomplishments are our success, not what others think about them. Most of my successes are things that will stay hidden form others.

Every time I had a group of students that were completely non-talkative I was making a lot of effort to encourage, to provoke them to talk and finally it always happened at the end of the semester that they became more active. When I had similar situation with a particular student it was quite often the case they stopped being active at the beginning of their studies once they were criticized badly way by some unwise and insensitive lecturer. They were just afraid they would be humiliated again in front of the entire group once they make attempt. Every time my classes occurred to be new beginning for such people I felt fulfilled. Or when some students didn't pass the finale at first attempt but got the highest grade on retake... This kind of things I consider success. When my chief tells me I do brilliant job or lazy job with my students it doesn't tell me much about my performance but such things tell a lot. It shows I did good job indeed, I taught students well and made them to assimilate the knowledge effectively. For most of my colleagues this kind of things are completely beyond their interest. What interests them is to look good in front of their superiors. When students don't want to talk, they interrupt class and send them home, or change class into lecture, or make test as punishment... don't feel like making some real effort. And they don't know a thing about their students so there is no way to know if someone makes real progress and so on. What's important to them is what other say.

The attitude described above was present in EP on very large scale. It was astonishing for me. Success there is something fully related to others' opinions, depending on it completely. Others' approval - that's the concept of success. It leads to very strange behaviors and situations. According to that logic if you want to have success there (and it's desired for everyone) it's not enough to do your job well, it's not really important if you do such job. What's important is if others say you do well. So what you have to do is to make them saying that so you could then tell the others that they said you do fine. It's necessary because you are not allowed - the next rule - to say yourself you're good at something, it would be unacceptable. It would make other people upset or even angry. So to accomplish your goal you have to use various techniques to manipulate them, to provoke them to express positive assessment on your work. The simplest one is talking a lot about it, showing the results often and asking for feedback all the time, even if it's unnecessary and not useful. Normally feedbacks' function is allowing you to improve yourself, not in that case.

That's mostly it. One more thing maybe... It's not only that you're not allowed to express you being good in some fields, it's not acceptable to pointing out your flaws either. You're supposed to be ordinary and provoke others to talk about you as someone extraordinary.

Short review:

1) You are obliged to build your legend.
2) You are not allowed to say by yourself that you're good at something. Making any assessments about your own work based on results of it is not acceptable.
3) You are not allowed to talk about your flaws either.
4) You may and you're supposed to repeat after others that you're good at something.
5) In case to make them express positive review of your work you have to master techniques of manipulating and provoking them to do that.

Success is someone's approval. What can I say? I don't very much care and find it pathetic and dangerously deceptive. The sad thing is if you want to win anything you have to play those cards. That's how it usually works.

Misconceptions about prejudices

2009-09-02T09:35:00.005+02:00

I found the book of Jeff Marano in the Centre of Contemporary Art's bookshop in September last year. I don't consider his photos something special but the bodies he takes pictures of are worth to take a look at. There is nothing more beautiful than human body.

They had exhibition "Flowers of our Lives" that was focused on the collecting things issue. There was installation of Turkish artist, Kutlug Ataman, titled "Stefan's Room". It was actually documentary movie with four extra screenplays around the viewer. It was telling a story of young German guy who was collecting butterflies and had over 30.000 of them. Gay motive was of course unavoidable. Czech and gay motives were persecuting me. It was very good, simple story but covered number of topics. Ataman makes also future films but they're nothing special.

I wasn't oriented on Turkish matters without a reason. After Hana left us for good, Deniz moved in for less than two weeks. The greatest young mind in Turkey. Can you imagine? He had scholarship for the best student in the entire Turky. Meeting him was very salutary experience for me. He was attractive, social, real fine young man. However, I was afraid he will reject me once he'll find out I'm gay. You know, we are fed with those convictions that Muslims has no understanding for gay issue. What can I say? Deniz definitely wasn't lacking in that kind of understanding.

But once occurred even more surprising situation considering the reception of gay people by Muslims. We went the whole group to Dawid. We dropped by a shop before paying him a visit. Young, beautiful (not handsome, just beautiful), Muslim judging by his features guy was cashier in there. Girls were buying and paying and I was admiring him, staring open-mouthed at him. What did he do? He didn't express his possible displeasure caused by my affection, disapproval or embarrassment which would be definitely the case in Polish shop. He smiled at me warmly. Oh, I was ecstatic. Agnes even noticed his smile.

My stay in Brussels definitely caused me not to perceive Muslims from the angle of their religion. My prejudices about their prejudices vanished.

The shop clerk situation was not the only one involving me staring at someone insistently that was completely new to me. When we went with Marta to Antwerp and I cast a glance at a guy which I do constantly that particular one paid back my look. It was full of admiration, very flirty. He was too old for my taste but it was astonishing and somehow pleasurable. I'm not used to it. In Poland admire handsome guys is always one-way relation. One of many differences between Belgium and Poland, between my wonderful life there and my miserable existence here.

Dogs

2009-09-01T09:32:00.011+02:00

Dog in Brussels

Doggy in Toruń

Taxi by night

2009-08-31T17:17:00.003+02:00

I'm not quite sure why but taking taxi in the evenings reminded me of Brussels very much.

Au Pont Saint Martin

2009-08-30T14:31:00.006+02:00

We went to that restaurant during our stay in Strasbourg. With my persuasion we choose Pont Saint Martin. When I go somewhere I want to try everything the place has to offer. If not what is the point of making afford of going there at first place? When I noticed that restaurant I was very insisting of eating there, just over the water. I've ordered snails. I tasted them for the first time in my life. If tasting snails, then only in France. The meet has been too tough for my taste but tasted well.

The pleasure of going there was doubled by Kata's MEP eating there at the same time we went there. Kata was trainee in her office once and was crazy about her since then. She could meet her there not maybe thanks to me but because of me. I was happy because of her happiness. And I gave myself credit for that.

Once you go to Strasbourg visit the restaurant. Andras, you told me you've never been in Strasburg. Take Jaana and go there once, guys. I have to warn you though that being there one can fell like trapped in zoo cage since many tourists make photos of the building because of its scenic beauty.

The day I bought my hemba

2009-08-27T10:58:00.009+02:00

I didn't brought any CDs, I brought, however, small African sculpture, hemba statue. Purchase of it has its beginning during my trip to Paris. I bought a small hemba in Louvre, as a souvenir from my journey to Paris. You can see it on the photo below, among other items every of each symbolizes one of us, EP Library trainees 2008.

It's quite popular artifact. You'll find at least few of them in every single African shop in Brussels. In the biggest shops there are really many of them, very diverse. It's amazing, some of them seem to be inspired by a work of western artists from the XX century. I found one which enthralled me completely. Proportions of it were unusual. Normally hembas are slim and this one was short with big belly. What made me fall in love with it was however something else, its lips. They're enormously large. Usually hembas have mouth hardly outlined mouth. This one is really unique.

It cost 150 euros. Normally I wouldn't think of buying so expensive item only to fulfill my esthetic needs, only for a pleasure. But it happened that summer sale took place that week and every item in that shop was selling with 50% discount. It was great opportunity, especially that I could effort expense of 70 euros. On the other hand my departure was approaching and every cent was important to me. I had a tough nut to crack...

I had no idea how I would manage to take to the plane but I finally bought it. I remember asking Agnes for advice. She was amazing. If you ask her for an advice you can be sure she will consider the issue carefully and will give balanced opinion. At first she was skeptical. She thought it's not good idea to buy African artifacts in Belgium, she believed one should buy them when going to Africa. However, when Marta and I convicted her that Brussels is not only the capital city of Belgium and Europe but it may also be easily considered as capital city of Africa in Europe, she took my dilemma into consideration and she gave me the answer that fully satisfied me. ;-) Not all of my doubts were gone but it's always better to regret eventually things that we did than the ones that we abandoned to do.

My hemba is covered with African dust, I've never cleared it out. It has spider web between legs and his privates, and he has some holes made by woodworm. Its color is different than the photos show, it's dark brown. It smelled very intensively for a long time. I liked to think it was a smell of Africa. I packed him with wrap and towels on it to avoid any damage during the flight. Every time I was drying myself with those towels later I could smell it very clearly. I enjoyed that sensation very much.

So here we are - me and my hemba, both homeless. It's not smart move to have children when you are homeless. And buoying art objects once you have no place to expose them is profanation of art.

I recall that day, the day of buying my hemba, with all the details. That day I saw Jaana for the last time. We went to the park. She was talkative, full of warmness but at that point I was not able to feel fine anymore. It was very close to departure. I knew I won't see Jan anymore and it disturbed me. I was angry, agitated. I asked a waiter for Pepsi with ice and he brought me one with no ice. I asked him to take it back. I never do such things. Usually I make remark that it's not what I ordered so he would know he doesn't do his job well but I take what he prepared since I don't feel comfortable causing other people troubles.

There was a time I regretted I didn't buy also Tibetan dorje (vajra). There was a shop in Brussels where one can buy the authentic one. It cost about 200 euros so there was no way for me to buy it but still I felt uncomfortable not having it. It made my heart beating faster every time I saw it. It was the first time in my life I could see such artifact. My regret is gone now thanks to friend of mine, Rafael. He employed quite effective therapy on that subject. He made me realize that bringing item like that to Europe probably cost lives or wellbeing of some Tibetans. That's likely and it made me not to want it anymore. But it also made me wonder if my hemba didn't come do Europe by burning some Congo village to the ground...

I bought imitation of dorje when I went with Marta to Antwerp. I never make photos, I always bring souvenirs from my trips.

Brussels by Night with a cup of neuhaus chocolate

2009-08-26T16:15:00.004+02:00

I tried to cheer myself up every now and then with a cup of neuhaus chocolate which I brought from Belgium. I enjoyed everything that brought me closer to Brussels. I had no intention to cut my addiction off even though it was, as every dependency, destroying for myself. Keeping contact with people I've met there was however too harmful, I hadn't enough strength to do it. I was making attempt every time I felt stronger, I felt being ready but eventually those attempts made me always much more depressed so I avoided it. Besides girls didn't experience difficulties as myself and even though they stopped writing eventually too. Humans.

I've finally find the courage to watch "Brussels by Night" that I bought in BOZAR Shop. Great movie and fortunately not very much about Brussels. As I could find out later by watching the interview with the director, the title was coincidental.

The movie that made much greater impression on me was "In the City of Sylvia" by José Luis Guerín. The city mentioned in the title is Strasbourg. Very poetic movie, almost like a fairytale. It hardly might be called masterpiece but in my subjective reception it was absolutely brilliant. It's absolute affirmation of life. It's also real pearl for photo lovers. If you like Strasbourg you have to watch it. Oh, it was great discover! What main character does is also my prime activity, except for drawing. I'm also fascinated with people and cities. Observing them and taking pleasure from it is one of my most basic reasons to live.

The movie should be watched in cinema. I'm convinced it has much more impact when showing on big screen. In case you'll encounter difficulties getting it, let me know, I would gladly share.

It's interesting clash because the other movie from that period that became embedded in my memory tells about stagnation and resignation rather than joyfulness of life. However it ends with bright spark too. It's titled "The Visitor" and was directed by Thomas McCarthy. In case you're convinced American can not do good movies, you should watch it. I'm quite sure you'll change your mind. It proofs good American cinema didn't finish at eighties.

I perceive the main character as counterpart of mine. Academic teacher in stagnation still open however to discover new aspects of life and meet new people, very different from himself. It moved me strongly however I wasn't convinced with the final, I didn't believe it. Maybe because I just don't see the right place for myself, I didn't discover the right path in my own life yet. I would gladly get to know your opinion.

Thanks to "The Visitor" I discovered the music of Fela Kuti, great African musician.

African music is everywhere in Brussels. I regret I didn't buy any CDs. One of very few things I regret.

Dalai Lama in European Parliament

2009-08-25T16:12:00.003+02:00

Dalai Lama visited European Parliament on 04-th of December 2008.

I like the speech very much because His Holiness was talking about values that Jan believes in.

The first axiom - everyone wants happy life and has right to achieve happiness. I'm not sure I share this belief. I mean I have other priorities. Jan, however, is seeking for happy life very persistently even if not always effectually. I'm afraid it may happen he'll never reach his goal. But considering the circumstances I can not do much to get it closer to him.

The second axiom that His Holiness and Jan share - inner values which are necessary base for achieving peace of mind which leads to happiness do not necessary have source in religion.

I'm glad His Holiness pointed out those two. I wonder if Jan is aware of it. Maybe it would please him a bit.

Swedish, Silesian, Czech, Hungarian, Australian, Finish... everywhere around

2009-08-24T15:00:00.010+02:00

I was watching a lot of Czech movies when I came back. As I've said, I had desire for everything that has anything to do with Czech Republic. When there was railway catastrophe of Polish train in Czech I had impression I caused it by too much thinking about that country, too much negative thinking as well. The movie I recommend you especially is not Czech however, it's Danish, although it's about Czech Republic, about Prague (and it's called "Prague", directed by Ole Christian Madsen). Jan comes from Prague. It contains gay motive as well which makes it even more connected to Jan. But I don't recommend it because of that connection. I do because it's quite good, interesting movie. It's about everlasting love that has pity consequences for others, that hurts people involved. It's about death of old love and birth of a new one, about loneliness, finding way leading to others, finding the purpose, trying to understand ourselves, seeking for a goal... Subjects old but still fresh and pleasing if shown in interesting way. But it's also about beautiful city which is contaminated with postcommunist heritage and full of customs that have to seem very exotic for outsiders.

Czech and Scandinavian cinematography is well known for its quality but both are very different. It's interesting to see mix of those differences. And I want to warn you not to watch the trailer. It's very misleading, it announce the romantic story which the movie is not at all.

I watched another Czech movie few days ago - "The Country Teacher" by Bohdan Sláma. I'm not sure how comprehensible it may be for western Europeans but for me, as eastern one, it's very true, very close to life. That's something rare in the cinema and ironically that's something that cinema is all about - to portrait life possibly accurately even if it contains poetic scenes like the one on the balcony which is, by the way, ended with very interesting from formal point of view transition to the next one.

The movie brought Hana on my mind, surprisingly Jan less. What unvaryingly reminds me of him is Tibet and Tibetan issues. I will explain one day why.

I remember the things related to Tibetan issue occurred with great intensity at that time because of Olympic Games taking place in Peking then. Review of Buddhist movies, the Dalai Lama visit in European Parliament and so on. I made use of Tibetan wallpaper and I didn't take it off of my computer so far. It brings Jan on my mind not less than any Czech matter.

I've got also another wallpaper for you:

The European Parliament is in the left upper corner.

Suddenly I started noticed everywhere not only Tibetan and Czech matters but also the ones related to Hungary, Sweden, Finland, Silesia (the region where Marta comes from), Australia which Kathrin is more crazy about than me about Germany and that's why I associate Australia with Kathrin much more than her homeland, Germany.

It's utill today like that, less intensive but still. Connections all around. I watched for the nth time "Star Trek First Contact" few days ago. Let me show you fragment of it. Girls will understand what it is all about. ;-)

As I said, I encounter those associations everywhere. Those are small things sometimes. Like expression hearing somewhere which meaning Kathrin explained me once. The whole situation is recalling then... One asks themselves in situation like that – Do those things occur to me more frequently or frequency didn't change but my attitude did and I notice them more easily.

What was interesting there were moments that I started to miss my German friends, the ones I've met 6 years ago, even more than the Belgian ones. Especially Birgit, my wonderful, wise Birgit who taught me so much. The rules of love influence your memory. When you experience strong feelings to group of people you develop feelings to the others as well. Old true, isn't it?

Live long and prosper!

The Centre of Contemporary Art

2009-08-23T18:50:00.002+02:00

The only thing that helped me to survive here was new museum. It was opened for the first time when I was in Brussels. I went there for Czech movie evening the first day I came back. I had desire for everything that had anything to do with Czech Republic at that time. I was afraid of meeting there some of my friends. I knew it was more than I could take. But my desire showed up to be stronger than my fears. I've met them indeed but fortunately managed that. That's me, great actor when it comes to situation like that. It's not even that I have to play someone being in great mood. The mask sticks to my face itself. In spite of everything what I was feeling at that time smile came out on my face. I didn't need to attempt even, it occurred without control, against my intentions actually. Besides I was of course happy to see them. And I was happy when I could go home alone.

Cultural desert

2009-08-22T18:33:00.004+02:00

Cultural desert. That's what my city seemed to be for me after my arrival. And you should know it's considered as very cultural by Poles. Oh, it was hard too. I came back from place when even on holidays one could visit more than 20 exhibitions or one of four movie theaters showing noncommercial artistic movies. The next day after my arrival I learnt that the only movie theater playing such movies in Toruń was closed down two days earlier.

No interesting, beautiful people, no movies nor cultural life in general, no recreation. Do you see any reason to keep living here?

I was keeping trace of cultural events in Brussels. I still do! Klarafestival was (and is) coming at the end of August. Last year Il Giardino Armonico had its concert on that festival. I love them, I've never had opportunity to listen to their music live.

The concert of Ornette Coleman was announced to take place in October. I wanted to get to know about it one of my friends who is big fun of him but I've never done it. I was so out of live. That friend of mine couldn't probably go for the concert anyway since it would be too big expense but if he stayed at my friends and found some cheap flight maybe he would. I'll never know. It doesn't matter now. What matters I couldn't let the past go and I still can't.

Keith Jarrett will give a concert this year. He's also jazz of international renown musician but I have CD with his performance of Bach's sonatas for viola da gamba and cembalo.

United in diversity vs. United in uniformity

2009-08-21T19:19:00.006+02:00

What I miss more, however, is not comfortable, fine life, it's diversity. All people here are similar, uninteresting, ugly, ordinary, united in uniformity. In Belgium even homeless people hide some interesting stories. At least yhey look like they would. At every corner you can meet African people wearing their ethnical dresses, orthodox Jews or Muslims praying on that grass that I mentioned in my last entry. Can you imagine the situation that someone approaches you to ask what time it is and precedes the question by the other one - Do you speak polish? It happed to me once. Belgium women asked if I speak French. Diversity is a norm there. And regrettably it's exception in Poland.

Grassy grass vs. Polish grass

2009-08-20T22:30:00.005+02:00

It's quite difficult to express why being back is so bad. The symbol which may illustrate pretty accurately the difference between living there and here is... grass. Yes, grass. And I don't mean marihuana by that. However access to the last one is also much easier in Belgium than it is in Poland.

I loved to go to Parc de Bruxelles (the one in the center) and lying on the grass in the sun. The grass was green, soft, thick and clean. Like a carpet. You really didn't need any blanket to lay on it. You will not find place like that in Poland even though we've got places which are supposed to be lawns. Usually there is no grass there, some remains of it only, which are brown, burned, full of dirt and weeds, very unpleasant and ugly. That's it. Things which could be nice and handy are not like that in Poland. Things which are supposed to be pleasant aren't like that either.

We don't have parks similar to Belgian parks. The ones we have don't look like the Belgian ones, maybe except for Łazienki Królewskie in Warsaw. One exception then, and still, I'm not sure what is the quality of the grass in there. They are dark, ugly, untended. People are rather afraid of going there since it's full of hooligans instead of being full of life, people playing, having fun and so on which is standard in Brussels.

Sad country with sad people. Not suitable for someone who prefer being cheerful.

Small phenomena

2009-08-18T12:06:00.002+02:00

Small phenomena that Jaana shared with me. She was trying to reach higher level. She was reading, she was watching, she was listening to, trying to understand things, making afford to meet others.

Question

2009-08-17T20:30:00.002+02:00

Polish media make so big deal of Madonna performing for the first time in Poland. Explain me, please, why they don't care about Orchestre des Champs Elysees conducted by Philippe Herreweghe performing for the first time too.

First contact

2009-08-15T22:29:00.005+02:00

In case you would like to participate in contacting an alien species possibly living on the planet Gliese 581 d, you can leave your message on this site. It will be sent to them. The estimated time of arrival is however 20 years.

Mine goes as follows:
I am Sebastian Deka, a human from the planet Earth. My people are not only peaceful. We learn and evolve though. We are curious and willing to meet new species.

Jaana

2009-08-14T22:01:00.005+02:00

As written in previous entry I gave one of Rothko's reproduction poster to Jaana. The artist turned out to be one of her favorites. And she gave me once postcard presenting Klee's reproduction. She did it not knowing that he was my favorite one. Isn't it special?

Jaana. She wasn't in my team. She was in Kathrin's one – foreign affairs. She has sent me an invitation on Facebook once. I accepted, sent some short message. She replied with an e-mail, asked for having coffee together and it went by, it didn't go by smoothly though. I had my reservations. You know, she was an official... Besides it was already time when I generally was troubled with establishing relationships there, didn't want any. I was rather avoiding people, wanted to be left alone, became very unsocial those days. I had to deal with my problems (really serious ones) and couldn't manage someone who seemed to be disturbed themselves.

She was persistent though. She wasn't stopping to invite me to meet and assuring of her good will. We've met few times and I finally gave up and agreed to pay a visit at her place. It was impressing and overwhelming. I experienced many situations for the first time being in Brussels. It was one of it. I believe I have been never before in flat as huge as Jaana's. I remember I felt kind of awkward, uncomfortable, like being in place which I don't belong to. But on the other hand I felt welcomed and was interested in the place, willing to discover it, to accustom to it. Jaana was lovely, she was calling one of her rooms as mine, she wanted me to stay at her place after finishing my traineeship. The visit brought the poster of "Besieged" by Bertolucci on my mind. Those stairs... like in Jaana's place. Her flat was like having four floors...

The thing that made making friends particularly difficult in that environment was time, short time. I got used to have plenty of time so it was new experience for me to make friends in few meetings. But that's how the life looks like there.

I will definitely think of Jaana as my friend for the rest of my life. Even though it's very likely we won't meet ever again (which may seem to be contradictory). She wanted me to live at her place, she wanted me to visit her in Finland. But it was clear to me it won't happen. I'm poor polish guy. I don't have money to for trips like that. I went abroad twice and in both cases EU paid for it. It was the only possibility for me to make such journeys, to experience this kind of adventures. I couldn't even invite her to Poland since it cost too much to have guests, much too much for people like me. And you know, I didn't send letters since I came back depressed. Neither did her since she was busy. Then she's got some troubles herself... It made me worried...

It's difficult to make friends on distance and it's even more difficult with those people. Many of them don't even bother to try since they know that people they meet will probably be gone soon. Jan explained me once his attitude on this matter and I would call it consumerist one. Let's get together, let's have some fun but not get deeper. Getting involved would be waste of time and emotions. Commitments seem to be waste of sources, some kind of luxury to them. I can understand their point of view. It may be seen as pointless to make friends with people one doesn't intend to stay in touch with. And it's not possible to stay in touch since one is short timed. However, this line of thought leads to become lonely and unhappy eventually which is wrong too. Life can not be based only on temporarily things, human beings requires permanent basis to achieve psychological balance. They want people and at the same time they don't allow them to grow closer. The second contradiction in this entry. Let mi finish with it.

I bought book about Toruń for Jaana (as an invitation) but I've never send it.

What I've written here seems to be so meaningless. Even meaningful things become like that on paper (unless one is a writer of course). Besides it's difficult to write about something which you are not allowed to reveal really. I don't have problem with making everything public but that's me.

EU officials' art reception

2009-08-13T22:31:00.008+02:00

Exhibition catalogue was not my only purchase from Strasbourg. I've bought also Mark Rothko's Taschen portfolio (collection of posters), Jimmy Paulette Taboo! In the bathroom by Nan Goldin on a postcard and an extra postcard for Jan.

I gave one of Rothko's reproductions to Jaana and placed other one in our office. I wonder if it's still there.

I have to admit I had hard time to give away the postcard that I bought for Jan. It was exceptional, really beautiful. I don't remember anymore what it showed exactly (some male nude) but I remember it was stunning. I regret now I gave it to him. Not that I'm so selfish and I would prefer to keep it for myself. It's just that giving it seems now to be profanation of art. He didn't mention it which indicates he probably didn't appreciate the artistic value of it. He was apparently not prepared to get it. Offering objects of art to the people who are not capable of or willing to appreciate it is always a great sin to me. And people who admire art are responsible for recognizing if someone has the sensibility to art. Isn't it like that? My fault then.

I bought also a postcard for myself as I already mentioned. I was bewitched by it. It was not only impressing but it was showing me. You see?

Nan Goldin Jimmy Paulette Taboo! In the bathroom (N.Y.C. 1991)

So feminine, so open, courageous, almost obstreperous, and having some desire (not necessarily sexual) for attractive guys. I placed it over my desk and ask my colleagues if they recognized me on that photo. No one did. Maybe I'm wrong but I believe most of my Polish friends would do, without any hesitation. It was funny when I asked Jan because he approached that photo to give it closer look. He apparently thought I meant it was really me, literally. ;-) Raphaelle was the only one who understood the idea of the guy on the photo being my counterpart. I liked it very much. French people, they have sensibility to art in their blood. :-) Generally that whole experience made me realized the distance between those people there and me, all the differences – of aspirations, needs, values... You know what Rothko once said when he was asked to decorate one of New York fancy restaurants with his paintings?

I don't think it's so simple, it's only about money but it's like that. However, I don't want you to keep impression that all people there are insensible to art, that they are some kind of savages when it comes to higher needs. It's not like that. But the general tendency exists and it would be hard to deny. Still, I've met there few people that were very open on art. Jaana for example was extremely sensible of art, she was simply made of various ideas, art ideas included. Agnes had some education in that area since her father was professional art critic. And Marta was an amateur artist herself, she painted beautiful scenes. Somehow I was still alone with all my artistic raptures. Fortunately I was not alone with my admiration to humane beauty, male beauty being more specific. ;-)

By the way, I had the pleasure to meet Michał vel. Czapel, polish guy (very important official) whose one of responsibilities was art in EP, art objects there. He told me some funny stories about receiving and and refusing art objects. Contrary to what he claimed that he didn't have much idea about the art I believe he was the right man for the job considering the selection and arrangement of art objects in EP is hardly disputable in my opinion. Go there, check yourself and let me know about your opinion. :-)

Buying bright side of life

2009-08-12T23:48:00.005+02:00

I bought Burkhard's exhibition catalogue. Buying it I was really enjoying my Belgian life. I have been earning there more than 1000 euros per month and the catalogue cost 36 euros, I didn't even notice that expense. In Poland, on the other hand, even though I have also earned 1000 per month (polish currency of course so it was about 250 euros) I couldn't afford even to go to any exhibition since the journey itself was too expensive, not mentioning buying a catalogue once I would go there. Buying it would cost me more than 100zł which was 10% of my monthly income which I have spent entirely on the most basic needs in two weeks and tried to survive somehow for the rest of the month… Oh yes, my life in Belgium was fine.

It was one of the most severe daily difficulties when I came back - everything seemed to be unbearable expensive, some things cost even five times more than it used to in Belgium, like my favorites as chips or kinder snacks! I realized I need to learn again how to make groceries. I was spending too much money on it. In Belgium small groceries cost me about 15, big ones 50, in Poland - 50 regular ones and 250 the big ones. It was quite shocking.

I could afford buying actimel being in Belgium, I could afford everything I needed and wanted and was still able to save some money for paying my polish debts back. For God sake, I could go to Paris without saving money, just taking some from one salary. I have never, in my entire life, managed to go to Paris from Poland!

When I want to go to Warsaw and back from where I am now I have to spent 200zł for such a journey, 20% of my monthly income. My budget gets ruined in that case. Being in Belgium I could go to Paris and back with Thalys (!) paying only 25 euros (!) for the trip, which was 2,5% of my monthly income. I could make calls to Poland for 0,50 per minute. In Poland only national calls cost me 0,09 more.

I could normally live for the first time in my life in Belgium and now this life's gone. Don't wonder I'm depressed. When you spent all your money on room and food, when you can not afford anything, when you can not go to dentist, when you use one pair of shoes for seven years – the bright side of life disappears.

Notes from the museum

2009-08-11T22:48:00.005+02:00

My visit in the museum was marked by photography which was kind of bizarre considering I've never been very much into photography, I definitely prefer other forms of art. However, it's always nice to discover new fascinations, new interests, curiosity for things that we already know. It proofs we are still alive, isn't it?

Apart from permanent collection there were naturally some forms of art other than photos that drew my attention. I've written some titles down but I'm realizing now these titles don't tell me much, don't help to recall the paintings. I should probably start making photos instead of carrying on written archives. On the other hand what is Flickr for? You can find there almost every photo you wish.

Paul-Armand Gette De part et d'autre du fleuve

CESAR Compression (1960)

Arman Homage to Cubism

A.R. Penck I can't recall the tile but I remember the idea of the art object. It was many paintings lying on the floor, leaning against the wall. They were turned to the wall with the face side so visitors couldn't see them, only backs were visible. It provoked quite interesting emotions and reflections involving art recipients' desires, reception of contemporary art, its condition. Quite nice.

Victor Brauner Chimere (1939)

Georges Braque Nature morte

Some Burkhard's photos

2009-08-10T18:09:00.024+02:00

Animals:

Bear, 1996

Elephant, 1996

Human body:

Seville, 2007

Feet, 1980

Cities:

Los Angeles, 1999

Chicago, 1994

Nature:

Rio Negro, 2002

Rio Negro, 2002

Documentary/people:

Cuba, 2005

And this is Helsinki (1999). It brought Jaana on my mind. I really enjoyed it being exposed at the exhibition. Thanks to it I felt connection with her. It felt warm. And cold at the same time given that it's so snowy scenery.

And now compare this photo...

Arm, 1980-82

(...) with Mapplethorpe's one:

Aren't they alike? It's like Mapplethorpe's "Fish on a paper" and Rafael's one which I was writing about two entries below. Similarities. Similarities all around. Isn't this kind of coincidences puzzling? Art is like collection of limited number of elements and makes them fresh and desirable again and again by putting them in new contexts and presenting in new ways. The same schemes, the same ideas, still new and delightful over the centuries. It's fascinating. It proves Volcans has chosen their basic philosophical motto accurately: Infinite Diversity in Infinite Combinations.

By the way, I watched "Star Trek - The Original Series" for the first time recently. It took me about twenty years of maturing to get ready to watch it without any aversion, to watch it not only as memento of its times but really enjoy it.

And you know, the Arm presented above... It was remarkable! I liked it very much. It was huge, probably the biggest picture I've ever seen. The entire wall was covered with it and it was really beautiful.

That's it for today. Live long and prosper, my friends (and all trekkies all over the world)!

The visit in Museum of Modern and Contemporary Art in Strasbourg

2009-08-09T23:08:00.004+02:00

I mentioned my visit in The Museum of Modern and Contemporary Art in Strasbourg two entries below. It was my second visit there and it was outstanding. The first one took place in 2003 during my EVS (European Voluntary Service). I went there with Laia then.

They have great permanent collection that contains few works of my beloved Kandinsky, Miró and Klee among others and both times I went there they were presenting marvelous temporary exhibitions. It's also worth to mention that there are always really handsome, attractive guys among visitors who are worth to look at not less than the pieces of art hanging on the walls. The atmosphere there attracts, as I believe, people who enjoy calmness and peaceful atmosphere. It's very calm there, very silent, never too many visitors. It's nothing like museums in Paris. One can attain very intimate relation with the art thanks to it. I loved that.

There were two temporary exhibitions that draw my attention particularly. The first one was called "Instant anonymes" - the collection of photography from random, ordinary people's albums. It was real treat for someone like me who loves observing people around. The second one's title was "Balthasar Burkhard – Reconnaissances 1969-2007" and it's obviously not hard to guess it was the monography of works of Balthasar Burkhard, the photographer. I felt in love with it.

The three main topics that can be single out when looking on his pictures are: animals, cities & nature, and human body, parts of human bodies, being more precise. He does also some documentaries, kind of tourist photos but focused on people I would say.

He seems to try to excerpt magic from cities and nature. He achieves that by taking pictures special way, from special perspective. Cities are usually photographed from long distances, in large perspective. However, since the format of photos is very large one can also see details if he wishes so. And the nature photos present relatively small pieces of it, like waterfalls, forest glade or so. But Burkhard shows always very special parts of it, the ones that look strange, unusual and he photographs them exceptional way, using long exposition or making use of other tricks. The photos evokes magic, maybe even disturbance in audience, they seem to be out of this world.

Animals are photographed as in anatomy textbooks. I'm sure you saw sometimes the flashes from dog shows on TV. The dogs there assume all those strange poses when they appear in front of jury. Those poses are the most neutral for them, allow them to be shown at their best. But on the other hand they seem to be completely unnatural for animals, we never see them like that. Burkhard does the same thing with all other species. Bears, elephants, ostriches... You name it. Because of the way they are presented on his photos they also seem to come from outer space. They seem to be alien life forms to me. They are like perfect specimens of their species, prototypes.

And human bodies. Perfection and beauty itself. Perfection and beauty indeed. Those qualities of human body can be perceived and appreciated more easily and thoroughly since only parts of body are shown on the pictures. It's like pointing out certain elements of our bodies with aim of making audience admiring them separately, one by one and fully appreciating their beauty. It's like Burkhard would try to avoid any distraction in audience, any superficial in watching what photos presents. He seems to make in order to revel in watching those bodies. That's my guess. I didn't read abut his work yet.

He's defiantly worth to be recommended. With remark, however, that maybe not recommended to people with great temper. But what do I know? Maybe it's not contemplative art at all.

More photos of Mapplethorpe

2009-08-08T10:10:00.035+02:00

Guys:

Flowers:

Females:

Portraits:

Self Portraits:

Something extra for the final:

Friend of mine called Rafael, who does amateur photography, took once a photo quite similar to this one:

I like his works very much in general but I grew a big critic on this one, made a lot of fun of it. It was the essence of pretentiousness and a form deprived of any content to me. That's why I found really cool Mapplethorpe carried out the project based on the same idea some years before Rafael.

You can watch even more of Mapplethorpe's works here. And here you can find Rafael's photos.

Jan's birthday A.D. 2009

2009-08-07T15:40:00.008+02:00

It was the most important book because it was meant to be birthday gift for Jan. Didn't matter it was still 10 months to his birthday. I knew if I wouldn't buy it then I never would since my financial situation was supposed to worsen only day by day. And I knew exactly what I wanted to buy for him. The part of my surprise for his previous birthday was flowers. He showed great appreciation of everything I prepared for him then. He said about the flowers: "How did you know I love flowers?". Is there any gay who doesn't? Probably I'm the only one. ;-) He can be so kind sometimes. His appreciation was completely meaningless or exceptionally priceless considering it didn't occur this year. This year he didn't even bother to let me know if he got the gift. That's how those people are, many of them at least, with certain exceptions. Very nice, very kind but only because they believe they are supposed to be like that, because they have to deal with you on regular basis. Once you're gone there is no reason anymore to act like they've ever met you. Everything there is superficial, artificial. You go there with this cliché in your head and you try to find out it's other way, you try it really hard but the cliché comes out to be true. It goes along with the reality pretty well. Anyway, I don't give presents to get someone's appreciation. I give it to show my appreciation for that person existence.

Mapplethorpe's book was very symbolic and complex in its meaningfulnessity choice. As many gays (Jan including, as I've already mentioned, not me) Mapplethorpe loved flowers, it was one of his two favorite topics. The second one was human body which is one of my greatest fascinations. I found pleasing giving Jan something that he likes and I like too but both of us do because of other reasons. All those differences between us which kept us apart and made it impossible for us to go along with each other... There is always a way to get united in spite of them, even threw them, to find some connection. United in diversity.

Mapplethorpe was gay, probably the best gay photograph ever. The other good reason to buy his book. I had the impression Jan is interested in everything that has anything to do with gayness. The next reason - I learnt about this photographer during my traineeship, in Strasbourg. I came across one piece of his work in The Museum of Modern and Contemporary Art in Strasbourg. The photo stays in storage or maybe was lent during my visit. Anyway, it wasn't exhibited. I noticed it in the catalogue and was delighted. I regret now I didn't buy that catalogue. I've never found that photo anywhere else, I haven't managed to find it on the Web. It made such an impression on me. It's called "Dennis Walsh" and was taken in 1977. It shows naked, young, blond man lying on the car. It's marvelous, I loved it and hope to see it again one day, somewhere. I see it every time I close my eyes. Do I desire to meet Jan again more? Guess yourself.

Books

2009-08-06T11:20:00.003+02:00

Back to interrupted motive - books. I was buying various books. From some point of view it wasn't really strange. I used to buy even more on my best times. However, considering that I didn't get salary anymore it was very destructive behavior. Besides I don't even have a place to store them.

I bought:

1) "European Union Politics" by Michelle Cini since I've found pretty pathetic the fact that I worked for EU and haven't had much idea about it.

2) "Grammar of the film language" by Daniel Arijon since the last monography on film means of expression was published in Poland before I was even born. I've got it of course but I thought it would be good to get updated on new streams and I also knew if I wouldn't buy it then I never would.

3) "Teach Yourself Czech" by David Short since everything that had anything to do with Czech Republic became my new great passion. I wanted to be able to write letters to Jan in his mother tongue. However, I know myself and I knew I will never learn it. I bought the textbook anyway.

4) I bought also French textbook. It became clear to me after the traineeship - if you don't speak French, you're lost. And I always wanted to learn that language. If not now than when, I thought.

5) "The anthology of American and English poetry" even.

6) "What Do You Say After You Say Hello?" by Eric Berne. No surprise here.

7) "Semantyka i składnia czasowników oznaczających akty mowy w języku polskim i czeskim" by Zbigniew Greń.

8) "Ten by Ten" - the collection of photos by Robert Mapplethorpe. I will finish with it, the most important one.

Gayness in the air

2009-08-05T11:40:00.006+02:00

Do you know even one countertenor that wouldn't be gay? The percentage of gay men is unexpectedly high not only among singers of classical music. The question about the number of gay guys around us occurred quite often to us during our work in EP. And it's no wonder this matter absorbed us so much since every second guy we've met in EP seemed to be gay.

It was quite funny in the Library since there were two Jans and Jaana and all of them gay. And they were not the only ones representatives of that minority in the Library.

Marco, the guy in sandwich bar. I didn't buy a sandwich once but I went there almost every time girls did just to take a look on him. He sent me invitation on Facebook one day but it stays unclear to me if he did it because he noticed I admired him or it just happened. He never answered my e-mail, probably because it was written in English of course.

Hana told me once she heard the rate of gay men in EU institutions is 15%. (For those who don't know - the percentage of gay men in the whole population is about 4%.) I don't think anyone ever made a real research on that subject. However we stayed under the impression they are even more.

There is association for gay people working in EU institutions called Egalite and the additional one for stagiaires, at least it was when Maris Sergejenko was a stgiaire (in Michael Cashman's office, gay MEP).

We agreed with Jan Brussels is paradise for gay people. Gay shops, gay clubs, gay baths, gay travel agency... You name it. Everything may be gay in Brussels if you want it to be. The whole gay district even. Differently than it is in Poland gay guys don't avoid eye contact with other gay guys met on the street. They don't need to be afraid. I was invited not for a date maybe but for a meeting in the first month of my traineeship. Such things never happen to me in Poland.

I painfully experience absolute straightness of everything around these days.

The newest discovery (in the area of music and beauty)

2009-08-04T14:31:00.004+02:00

I've just discovered a new manifestation of perfection in the world. It's called Philippe Jaroussky.

It seems that after more than 10 years of being unrivalled model of vocal beauty Andreas Scholl has got great competitor. The most precious qualities of Scholl's incredible voice are purity and strength. It's also the lightness, easiness of making sound and the timbre of his voice. Jaroussky's advantage seems to be pitch and timbre as well.

One of Scholl's performances for comparison:

It's not of course kind of music that one shall listen to in youtube quality.

Jaroussky brings of course Raphaelle on my mind since they're both French.

Being back, being alienated

2009-08-03T17:24:00.002+02:00

I came back to Toruń depressed and I've never really recovered. Few first months were unbearably hard. The way I perceived the environment that I belonged to those days is difficult to describe. Everything seemed to be unbelievably ugly, dirty, damaged. Hostile and violent. I didn't want to meet people. I didn't want to speak. I was hiding. Every time I had to say something I forced myself to do it in Polish, I was still thinking in English. It was expression of something we call in Polish “inner emigration” (emigracja wewnętrzna), alienation. I felt stoned all the time, imprisoned on some strange planet. I couldn't sleep and was permanently tired. It happened once that I woke up at 4:00 o'clock, when the sun was rising, crying and having strong feeling that I didn't want to live anymore. I believe when you want to kill yourself at this time of the day when everything is rising to live, it means you really want to die. I couldn't do much. I was trying to survive, to wait until those times will past.

Everything was annoying me, making me mad. It started already in Brussels. I became so aggressive towards girls that I didn't recognize myself, was afraid of myself, didn't understand what was happening to me. Being in Belgium I didn't have time to analyze properly my behavior and that's why the strangest ideas came to my mind, the strangest solutions as being possessed by dark forces, by evil. In Toruń everything became clearer. It was simple symptom of depression - dysphoria.

My prime activation, my greatest passion which is observing people has stopped. Every time I went out I was sneaking trying to avoid meeting people that I know which is really difficult in city as Toruń. However I could notice also some bright aspects of that situation. It has happened quite often during my work at university that once a student got a final mark he suddenly, strangely stopped to recognize me on the street. And on that time I could learn there are many who say “hello” even though I didn't notice them.

I got back to my old bad habits, neurotic ones. The ones I thought I got over with a long time ago. I started buying things. I started to spend money compulsive and destructive way.

I brought 300 euros with me from Brussels. It was more than my monthly salary in Poland. Additionally EP has reimbursed my travel expenses. And I also borrowed again the 3.000 zł I have already borrowed going to my traineeship and saved during it to pay back after comeback. I could live with all those money half a year. The problem was I started to spend enormous amount of money. On books mostly.

What’s new? Vacuum.

2009-08-02T21:36:00.001+02:00

Nothing has happened in my life in the last year. Probably it’s been so because I haven’t yet left Belgium. I simply find myself banned from it and have hard time to accept my condition.

What’s new? My contract at university has expired, I’ve lost an income and a place to live. I stay unemployed and homeless. And separated. I alienated myself from my friends as well as all unnecessary social interactions. I unwillingly created perfect vacuum around me and altered my life into a perfect stagnation.

The sentence - deportation

2009-08-01T14:50:00.008+02:00

One year has passed today since my comeback to Poland. Yet I remember very clearly every single detail of the day which I have left Brussels on. Packing my staff took me half a night. I went to sleep at 2:00 am. And I slept only two hours since I had to wake up at 4:00 am to catch the plane. I woke up crying. It was very strange because I cried unconsciousness, I cried before I even realized that it was the day of my departure. And I didn't stop crying till my arrival at airport in Warsaw. I cried taking shower and going with by taxi to the airport.

Everything was planned and on time, as it's usually with me. However I left few pajamas in the closet and I had to take them in the last moment to the hand. There was no time to pack them since taxi was already waiting. I hardly managed to take my 30-kg-weight - as I found out later at the airport – suitcase to the ground floor, was sweating a lot. I could still feel the presence of Hana and Gianluca, my flatmates, when was leaving the flat, even though they left it days before me. I could smell marihuana or maybe I imagined it. It was hot outside though it was still dark. The taxi fare was really hard for me, especially when we reached Zavente and I could see the Brussels from above, thousands of tiny blinking lights that cities are made of at nights. I will never forget the view. There was one more particularly difficult moment. The song "Happy Birthday" by Stevie Wonder was being played on the radio. It was the song that I gave Jan on CD for his birthday. In that moment I was asking - rather myself than God since I don't dare to talk to Him because of my doubts considering His nature and His existence - why He was making it even harder for me than it's already been. What was the purpose of it? And of course the rational part of myself has immediately signalized that no Gad had anything to do with it, it was simple coincidence, simple even though so inconvenient for me.

It's stared to dawn when we arrived to the airport. The taxi company has assured me they have special price of fares to the airport. However the driver asked me to pay as for regular one. He thought probably I'm a tourist who doesn't know a thing. It reminded me many people which I've met in EP in those five months, including my friend, and which often didn't thing I know a thing about anything. How could I since I didn't look as they did, didn't behave as they did, didn't like what they did or did't wear as they did. Weirdo is weirdo. Anyway, I paid the driver as much as he wanted and I didn't say a thing about it. I was not capable of heaving conversation and demanding what was mine. I just wanted that horrible journey, the most horrible journey in my life and one of the most horrible experience generally, to be over.

I knew I had too heavy luggage and would have to pay extra for it. We were talking about in the office, sharing tips how to avoid that payment. First rule was to pick up a male flight attendant since guys are more understanding. Our second advise was to make jokes about me being so small and try to make excuse of it for my suitcase being so big. I've ignored all of it. I didn't have the clear had at all and didn't feel like trying that. So I choose the women even though the guy was sitting next to her. I was wearing sun glasses and was trying not to look in their direction because I didn't want them to see me crying. She said my suitcase was overweight and I would have to pay extra for it. I didn't try even to change her mind. I said really rude way something like: "OK, if I have to pay, I will pay, what else can I do!". She stared to talk to her colleague. They were speaking Dutch. I could only understand that she was asking him where I have to go to make payment. They were talking a lot and suddenly she said: "That's ok sir, you can go". I didn't show my surprise, I didn't even thank the proper way. I just felt relief it was over and I could go further.

I am like Freud who used to arrive to railway stations half an hour before train departure. I was two hours before my plane departure, I had to wait a lot. I wanted to send one more e-mail to Jan, the last one, but for the reason that stays unclear to me till today, the wi-fi in my laptop didn't work.

When I arrived at the gate there were already people sitting around, I remember especially a group of young people and a noun. I took a chair in the corner, I wanted to be separated from all of them. I was crying, all the time. I wanted to do something...

Jaana told me like million times I can always call her, day or night. I decided to make use of her kindness. I called her, it was about seven o'clock, I was sure she was still sleeping. I told her that how hard it was for me and asked her to tell Jan I loved him and I said I would be back. I couldn't talk. I was sobbing so much that I couldn't take a breath. It was odd. There was almost complete silence nearby, I was crying noiselessly but when I tried to talk to her some strange and very loud sound mixed with a sob came out from my mouth. I remember me thinking that it had to seem quite funny for the people around. However I didn't hear anyone laughing which made the whole situation even more tragic for me.

I remember I wouldn't mind my plane to crash. However I was worried about the people that were aboard with me. I saw the EP from the plane. I felt relatively safe. There was no one sitting next to me, and the third sit in the row was taken by young, handsome, elegant Flemish guy. He was discrete. I was perceiving him as a wall separating me from the others. I couldn't stop crying. I turned my face toward the window and allow myself to do it from time to time. I remember the flight attendant. She was like good auntie, I remember the real concern in her eyes and her authentic smile. When I refused to eat she asked me if I'm sure with that smile look.

Waiting for the luggage on Warsaw airport I realized I didn't cry anymore. I was wondering why it suddenly stopped. It was 10:00 am, I woke up at 4:00 am, I thought that maybe I cried everything that was to cry. But the other scenario seemed more likely to me. I simply found myself in very hostile environment called Poland and I unconsciously knew I have to be brave to survive. It was almost like animal instinct.

My journey from Warsaw to Toruń was terrible with that big suitcase of mine. Warsaw, capital city, and there are nowhere any elevators or escalators. Only by that one can easily and painfully realize he's not in Belgium anymore.

I mentioned the song in taxi earlier. In the intercity train that I took I could find the annual magazine and that particular edition it was about Belgium. Everything seemed to be against me. I called Marta, the message I left on her voicemail was in English. I had no intentions to speak Polish again in this sad country. It's sad indeed. I had change of trains. The railway station I changed the trains at beared no resemblance to the Belgium or German ones. It was dirty, ugly, ruined. And above that ruin there was a sign that the renovation of it was founded by EU. What renovation? One could take it as grotesque joke if not the fact that he is condemned to live here. Such perspective eliminates all humor of it.

The journey was long because Polish trains are slow. I arrived to Toruń at 4:00 pm. When I took a cap I felt like tourist and I felt still rich. Everything was strange to me. I've met three people I know on my way to hall. I didn't want that, I couldn't deal with them, I was wreck.

My agonia has begun.

Nasiadówa

2008-04-05T15:11:00.006+02:00

Wczoraj Kathrin, Marta i ja mieliśmy nasiadówę u Marty. I było szalenie miło. Chociaż zawsze się z Martą pokłócimy. Dla niej Polska to wspaniały kraj, dla mnie - najgorszy z możliwych. A poza tym kupiłem sobie "Brussels by Night" na DVD.

We love our bosses!

2008-04-04T17:42:00.020+02:00

Szykuje się interesująca konferencja w PE. Poprosiłem swoje szefostwo, żeby pozwolili mi pójść na popołudniową sesję, a oni, że mam iść na cały dzień. Czyż nie są wspaniali? Czyż praca w PE nie jest wspaniała? :-)

Mieliśmy w czwartek cotygodniowe zebranie naszego zespołu. Jan mówi: "Dzięki zdolnościom i umiejętnościom Sebstiana mamy X." Albo: "Najpier wydawało mi się, że X, ale później Sebastian zwrócił mi uwagę na Z i okazuje się, że Y." I ja taki szczęśliwy byłem z tego powodu. I to z kolei takie dziwne było. Bo wiecie przecież dobrze, że mam mniej więcej w głębokim poważaniu, co moi przełożeni sobie o mnie myślą i staram się po prostu sprostać własnym wymaganiom. Ale tu się sprawa komplikuje, bo nie myślę o tym: "szef powiedział", myślę: "Jan powiedział". A fakt, że jest dla mnie takie ważne, co Jan powiedział, każe mi ograniczyć nasze relacje do spraw związanych li tylko z pracą. Bo jak stanie się jeszcze ważniejsze, to co Jan powiedział, to już przestanie być tak zabawnie, prawda? ;-)

Tylko trudno nie być kolegą szefa, jeśli szef chce, byśmy byli jego kolegą... Tak, tak, widzę, że bardzo dużo się na tym stażu nauczę. :-)

Adres & telefon

2008-04-02T23:28:00.006+02:00

Jak macie do mnie coś pilnego, to piszcie na adres: sebastian.deka@europarl.europa.eu. Po pracy odpowiem. Prywatnych skrzynek w pracy (po pracy) nie sprawdzam, a jak przychodzę do domu, to już w ogóle nie mam ochoty na nic, co by wymagało ślęczenia przed monitorem komputera, więc pisząc na któryś z moich prywatnych adresów, raczej się ze mną nie skontaktujecie.

Telefon: +32 488-242-746

I'm so happy

2008-04-02T21:28:00.024+02:00

Ależ mi tu dobrze, mówię Wam! Wszystko jest takie zabawne. Tyle się dzieje różnych dziwnych rzeczy. Zwariować można od tego, ale bardzo to wszystko jest fajne oczywiście.

Nigdy nie pozwólcie sobie na przyjaźń z szefem (o romansie nie wspominając). Nigdy nie pozwólcie szefowi zaprzyjaźnić się z Wami. Powtarzają to psychologiwie biznesu, teraz będę powtarzał i ja. Może to być tylko źródłem komplikacji i chorych sytuacji. (Jak więc sobie przypomnę Toruń, to stwierdzam, że niektóre miejsca w tym mieście toczy głęboka choroba. ;-]).

Jan poprosił mnie o wykonanie pewnego zadania, które miało być zrealizowane na następny dzień. Powiedział, że jeśli nie zdążę przygotować zestawienia za cały rok, wystarczy za pół. I gdyby zlecił mi to jeszcze kilka dni wcześniej, to pewnie zrobiłbym tylko za pół, zwłaszcza że Kinga nie pozwala nam zostawać dłużej w pracy. Ale teraz jest inaczej. Teraz, kiedy Jan mnie o coś prosi, to myślę: "Ojej, Jan o to prosił!". Traktuję to jako osobistą przysługę, jaką miałbym oddać znajomemu, a nie jako wykonanie zadania zleconego przez szefa. Pytanie więc, czy mam zostać dłużej w pracy i zrobić zestawienie za cały rok, w ogóle nie rodzi się w mojej głowie. Po prostu to robię. Nie lubię tego i nie podoba mi się to, ale tak właśnie mam.

Zostałem więc, a potem, kiedy byłem sam wbiurze, przyszedł Jan. Pożyczył mi książkę i rozmawiał ze mną o rzeczach niezwiązanych z pracą, i chciał, żebym mu pokazał zdjęcie Svena (tego Niemca z fejsbuka, z którym mam zjeść obiad)! Zrobiłem to, ale następnego dnia był to jeden z tematów przewodnich naszych rozmów - dlaczego chciał zobaczyć zdjęcie Svena i czy to normalne, że chciał je zobaczyć. Mówiłem, że zabawnie jest? :-D Później było jeszcze zabawniej...

Skoro okazał się tak zainteresowany Svenem, to postanowiłem posłać mu moją rozmowę ze Svenem. Bardzo jest ona zabawna, a Jan lubi się śmiać i wszyscy lubią, kiedy się śmieje, więc wydawało się to dobrym pomysłem. Problem w tym, że w tej rozmowie wyjawiłem pewne, że tak powiem, szczegóły z mojego życia intymnego. Zupełnie o tym zapomniałem i przypomniałem sobie dopiero wtedy, kiedy dostałem list od Jana, w którym o tym pisał. Ależ się poczułem zażenowany. Chciałem zmieniać unit, wracać do Polski... Czy wspominałem już, że nie należy zaprzyjaźniać się z szefem? ;-)

To tyle na dziś. A jeśli chodzi o zostawanie dłużej w pracy, to Marta jest naszą bohaterką. Miała miejsce następująca sytuacja. Marta wychodzi z pracy i akurat w tym samym czasie jej szef idzie do niej, żeby o coś zapytać, a ona: "No wiesz, ja nie pracuję do 20:00 jak ty." On: "Przepraszam, nie zdawałem sobie sprawy, która godzina. To zapytam cię o to, o co chciałem, jutro." Nikt z nas nie potrafiłby tak jak ona. Byliśmy co do tego zgodni. Co jest jednak niepokojące, to fakt, że to Marta ma właściwe podejście do sprawy. :-)

My boss is as gay as me! ;-)

2008-04-01T19:31:00.020+02:00

But I'm not sure if I'm happy (with it).

Obiad z szefem za mną. I oczywiście wcale nie było tak strasznie. Wiedziałem, że nie będzie, ale mięsień odpowiedzialny za prawidłowe przetaczanie płynów w moim krwioobiegu miał odmiene zdanie na ten temat i zaczął działać w przyspieszonym tempie już na jakieś dwie godziny przed przerwą obiadową. No cóż, ja po prostu nie wyobrażam sobie, żebym miał zjeść obiad w towarzystwie dyrektora mojego instytutu w Polsce, a Jan jest, wiecie, EPSO z najwyższej półki - fluent English, small talks opanowane do perfekcji, codziennie inny garnitur, zawsze nienagannie dobrany krawat, idealnie wyprasowana koszula, każdy włosek na głowie ułożony pod odpowiednim kątem... Nie mogło to więc nie być przeżycie.

Oczywiście jest bardzo miły. Lubi żartować, lubi flirtować (z kobietami), kiedy przychodzi do mnie do biura, a ja wstaję, każe mi siedzieć etc. No ale jednak nie jest wyluzowany w stopniu absolutnym, nie jest taki jak Kinga, która potrafi położyć się na biurku, kiedy chce nam coś pokazać na monitorze. Kiedy Anne-Liis (sekretarka) wysłała Janowi i Kindze zapytanie, czy zgadzają się na mój wyjazd do Strasburga, oto co odpowiedzieli:

Jan: "I agree that Sebastian Deka goes to Strasbourg. jan"
Kinga: "As far as I am concerned Sebastian can go and enjoy it :) Kinga"

Czujecie różnicę?

Co by nie było i jak by nie było, teraz już wszystko jest inaczej. Okazuje się, że Jan jest gejem. Myśmy już wcześniej sądzili, że jest, ale teraz uzyskaliśmy pewność. Do tego chce mnie zabrać do gejowskiego baru. Jak widzicie, strasznie tęczowo się tu u mnie zrobiło, i w głowie mi się już kręci od tego. Chociaż oczywiście moje koleżanki twierdzą, że straszny ze mnie szczęściarz. Zresztą nie powiem, żeby myślał inaczej. ;-) Tylko nie wszystko naraz proszę. Najpierw spotkanie ze Svenem, a później - może, ewentualnie - wieczór w klubie.

No właśnie, pytacie o Svena. Po moich wahaniach, próbach zniechęcenia go, odmawianiu... w końcu się zdecydowałem i zgodziłem. Mamy zjeść razem obiad w przyszłym tygodniu.

Okna

2008-03-31T15:59:00.016+02:00

Nie, nie, nie będzie o filmie Ozpeteka. Będzie o naszym biurze, które notabene nie przypomina niczego chyba, co znam z Polski, ani w żadnym stopniu tego, co Epsotek przedstawia na swoim blogu jako biuro komisyjne. Nie wiem, czemu ten uroczy pan robi czarny pijar instytucjom UE. W każdym razie nasze biura są przestronne, świetnie wyposażone i ogólnie very nice. Mieliśmy jednak problem z temperaturą. Dla mnie było ok, ale dziewczynom było za zimno. Okazało się, że klimatyzacji, która jest włączona niemal stale i powoduje, że można się poczuć w naszym biurze jak na pokładzie USS Enterprise albo Deep Space 9, nie da się wyłączyć.

Przychodzili panowie, mierzyli temperaturę, za pomocą kosmicznie wyglądających urządzeń w różnych miejscach biura, o różnych porach. W końcu odpowiednie służby musiały dojść do wniosku, że rzeczywiście jest za zimno, bo jak pojawiliśmy się po świętach w pracy, wszystkie okna w naszym biurze były otwarte. I wszystko byłoby ok, gdyby nie fakt, że po jednej stronie wychodzą one na bibliotekę. Ludzie w niej przebywający mogli więc usłyszeć większość z tego o czym mówimy my (a nie muszę chyba dodawać, że przynajmniej część z tych rozmów nie nadaje się do upubliczniania), a nam z kolei przeszkadzały odgłosy dobiegające z biblioteki.

Wydawałoby się, że wystarczy zamknąć okna i będzie po kłopocie. Jasne, problem tylko w tym, że to nie są zwyczajne okna, nie można wejść sobie na biurko i zamknąć jedno z drugim. Zamyka się je i otwiera elektronicznie. Po naciśnięiu odpowiedniego guzika odpowiedni mechanizm je zamyka lub otwiera. Cudownie, prawda? Europejskie standardy. Same ułatwienia, wszystko nowoczesne i wszystko cacy. Rzecz tylko w tym, że do guzika dostęp mają wyłącznie odpowiednie służby. A tym przybycie i naciśnięcie go zajęło ponad tydzień i wymagało telefonowania do nich jakieś pięć razy.

I tak to wygląda w UE. I wygląda też na to, że teraz ja - za obiektem westchnień wielu kobiet, Kołodziejem - robię czarny pijar instytucjom UE. Nie sądziłem, że aż tak łatwo ulegam wpływom. Nie myślcie jednka, że ze wszystkim jest jak z tymi oknami. Zazwyczaj wszystko działa bardzo sprawnie i naprawdę jest zorganizowane w taki sposób, aby wymagało jak najmniej zachodu.

Barok z Islandii

2008-03-30T14:12:00.035+02:00

Wczoraj wieczorem spotkaliśmy się na kolacji u Kathrin. Dla mnie było to o tyle nie lada przeżycie, że jej austriacki współlokator, Mathias, przyprawia mnie o szybsze bicie serca. Towarzystwo poszło potem szukać zabawy na mieście, a ja pojechałem do domu. Bardzo starali się mnie nakłonić, żebym wybrał się z nimi, ale pozostałem nieugięty. Bardzo lubię przebywać z ludźmi, poznawać nowych ludzi, obserwować ich... - ale imprezowicza się to się już ze mnie nie zrobi. Czasem tylko udaje się Kathrin wyciągnąć mnie na cotygodniowe spotkanie Niemców pracujących w instytucjach UE.

A dzisiaj musiałem wstać z samego rana, żeby zdążyć na koncert. Islandka i Włoch grający Bacha. Koncert odbywał się w ramach dwu cyklów. Z jednej strony - Niedzielne poranki (koncerty ze śniadaniem i warsztatami dla dzieci), z drugiej Island on the Edge (cykl imprez rozłożonych na kilka miesięcy; koncerty, wystawy, pokazy filmowe i inne, a wszystko tematycznie i/lub osobowo islandzkie).

Poza Bachem artyści zagrali też dwa utwory współczesnych kompozytorów, i te grali solo. Połączenie baroku z muzyką współczesną średnio mi się podobało. No ale co tam, dzięki przynajmniej muzycy mieli okazję pokazać się z jak najlepszej strony. Jak na moje ucho, żadni z nich wybitni wirtuozi, ale jak na swój młody wiek, grali znakomicie. Bardzo odpowiadało mi tempo, które było umiarkowane. Oczywiście, mówi się, że utwory w barku grano szybko, ale utrzymane w szaleńczym tempie wykonania Fabio Biondiego i jemu podobnych jakoś mnie męczą, trudniej mi się rozkoszować muzyką, kiedy ta pędzi, choć z zasady lubię szybkie tempo w muzyce. Czasem mam wrażenie, że owe wirtuozerskie popisy nie służą niczemu innemu jak tylko temu, by pokazać, jak świetnym się jest artystą. Wcale nie chodzi tu wierność trendom epoki. Cieszę się więc, że młodym artystom brakło tego rodzaju wirtuozaerii i zmanierowania.

Skrzypaczka wystąpiła w legginsach i zgrzebnej sukience. Pierwszy raz widziałem coś takiego. Wziąwszy pod uwagę, jak bardzo uwierają mi zasady dobrego tonu związane ze strojem, bardzo mi jej sytl przypadł do gustu. ;-) No i po raz kolejny mogłem się przekonać, że wykonywanie współczesnych utworów na klawesynie, nawet jeśli jest to instrument z epoki, powoduje, że zaczyna on brzmieć jak instrument elektroniczny. Też o tym, że często współczesna muzyka, zwłaszcza smyczkowa, stara się opowiadać jakieś historie, imitować coś, stawać się sztuką przedstawiającą. Nie lubię tego. To przecież nie może się udać w przypadku muzyki. Jest ona z natury rzeczy sztuką nieprzedstawiającą. I po co starać się to zmienić? Niech będzie jak w baroku, niech muzyka gra i porusza serca. Niech będzie jak na obrazach Kandinsky'ego - żadnych obrazów, tylko wewnętrzne poruszenie, tylko emocje.

Po koncercie wybrałem się w końcu na wystawę Klee. Całkiem udatnie zaaranżowana. Ilość jego wybitnych dzieł (i w ogóle obrazów) ograniczona, ale to i dla mnie lepiej, bo te najbardziej znane rzeczy już znam; widziałem i w Warszawie, i w Bazylei. Wolałem więc oglądać mniej znane rysunki i różne notatki, i książki z jakimiś rysunkami na rogach kartek ;-) etc. Takie rzeczy dostarczają mi zawsze wiele wzruszeń. Podobnie jak zdjęcia. Jego zdjęcia z żoną, z kolegami z Bauhausu, czy sporej wielkości fotografia, na której gra na skrzypcach. Nigdy go nie widziałem jeszcze grającego. Wyglądał na szczęśliwego i bardzo zrelaksowanego. (Aż mnie dreszcze przechodzą, kiedy o tym piszę.) To takie zaskakujące w zestawieniu z obrazami i rysunkami, które zdradzają jego fascynację starością jako okresem brzydoty, rozkładu, lęku i kobiecą seksualnością jako siłą niszczącą. Godna uwagi jest seria rysunków gwiazd teatralnych jego czasów. Rysunki, na których w różny sposób próbuje przedstawić tę samą osobę, przywodzą na myśl Worhola, o czym zresztą wpsomniano w opisie. Znalazem jeden rysunek akwarelą, którego nie znałem, a który zachwycił mnie absolutnie. Na pewno wybiorę się raz jeszcze, by go zobaczyć. Wystawa miała pokazać Klee jako nie tylko malarza, ale i człowieka zafascynowanego innymi dziedzinami sztuki. Cel na pewno został osiągnięty.

Jeszcze wojsko. Jego służba w wojsku. Nigdy tego nie rozumiałem, zawsze miałem mu to jakoś za złe, nigdy nie mogłem tego odżałować. A on powiada (cytat na ścianie galerii), że my to zbyt poważnie traktujemy. Czy jednak udział w działaniach wojennych można traktować jako zabawę, jako sen, jakby chciał. Chyba nie rozumiał, czym wojna jest naprawdę.

A za tydzień ponad Niemcy i Fryburg wracają do mnie w Brukseli. Poza tym, jeśli dostanę jeszcze bilet, to i na to się wybiorę. Powiedzmy, że uznałem, że nadszedł czas, by się otworzyć i zacząć oswajać z tańcem. W maju czekają nas tu pokazy filmów islandzkich (z prelekcjami samych reżyserów). W maju też spełni się jedno z niewielu marzeń mojego życia - usłyszę Collegium Vocale pod batutą Herreweghego. Od niego i od jego zespołu wszystko się dla mnie zaczęło ponad 10 lat temu, zaczęła sie moja przygoda z barokiem. Umrę chyba.

Na wiele więcej bym chodził, bo oferta bogata i atrakcyjna, ale tego rodzaju wydarzenia kulturalne są akurat dość drogie, a ja przecież kredyt muszę spłacać zaciągnięty na przyjazd tu i w ogóle. Gdybym zarabiał tyle co urzędnik szczebla AD5, to byłbym pewnie codziennie gościem BOZAR. Może więc powinienem poznać jakiegoś, coby mnie zabierał na koncerty. ;-) Towarzystwo byłoby mi wile widziane. w Polsce przywykłem do obcowania ze sztuką w samotności, ale tu jakoś jest inaczej, więc i potrzeby inne, a moich znajomych ani nie kręci to, co mnie, ani też płacić by tyle nie chcieli. Bo koncerty, pop, rock, jazz, folk i inne to tanie są tu jak barszcz.

Marabou chocolate & 21 points

2008-03-29T17:47:00.012+01:00

Wybraliśmy się dziś na zakupy do IKEI. Nie do końca byliśmy zadowoleni, że tak się ułożyło, bo sobota okazała się jedynym dniem tygodnia, w którym świeciło słońce. Mimo to było bardzo miło. Poza tym że było fajno i że kupiłem lustro, którego mi w pokoju brakowało, dwa kwiaty doniczkowe i inne mniej lub bardziej potrzebne rzeczy, zdobyłem czekoladę Marabou!!! Aaa, to najlepsza czekolada na świecie, a jadłem ją ostatni raz w Niemczech. Mmm... mniam... marabou! Chociaż Agnes, moja szwedzka koleżanka, żartowała sobie ze mnie, że jestem w krainie czekolady, a zajadam się szwedzkim Marabou. :-)

Poza tym Kathrin (nie wiecie, kim jest Kathrin, dowiecie się, jak w końcu napiszę o pracy) zdradziła nam system, który z powodzeniem stosowała ze znajomymi w Australii. Dajemy do 10 punktów za ciało i do 11 za twarz. W ten sposób możemy w bezpieczny, dyskretny sposób rozmawiać o chłopcach, na których wieszamy oko. A wieszamy je często, bo jest właśnie tak, jak mówił Jakubsky - wszystkie stażystki szukają faceta. ;-)

Co za dzień

2008-03-27T21:58:00.009+01:00

Jeszcze nie ochłonąłem po otrzymaniu zaproszenia od Svena, a tu proszę, mój szef zaproponował, żebyśmy zjedli razem obiad. Wiem, nie ma w tym nic niezwykłego, ale że mam zawsze problem z ludźmi usytuowanymi wyżej w hierarchii, to nie jest to dla mnie takie proste. Jestem w stresie, koszmarnie będę się czuł, ale mam nadzieję, że jakoś przeżyję. O szefie (i szefowej, którą też mam) napiszę innym razem, bo sporo by pisać... ;-)

A wieczorem obejrzałem swój pierwszy film w parlamenice, Kebab Connection wyświetlany w ramach Festiwalu Dialogu Międzykulturowego. Straszny szajstrek, no ale ja to już nazbyt wymagający jestem. Koleżanki traktują film jako rozrywkę i im się podobał.

Changing approach

2008-03-26T21:01:00.034+01:00

No to byłem. Wielu nowych nowych rzeczy się nie dowiedziałem, ale i tak oczywiście warto było, bardzo było warto. Widzieć człowieka, przysłuchiwać się jego odpowiedziom na pytania posłów, uczestniczyć w posiedzeniu... - dla mnie to przeżycie nie lada. Relacja prasowa - tutaj.

Mój szef był tak miły, że pozwolił mi też wybrać się na obrady plenarne . Pół dnia więc nie pracowałem, ale jak powiedział Jan, uczestniczenie w posiedzeniach to również część mojego stażu. Fajno, nie? ;-) A sesja była niezwykła, bo debatowano nad wynikami ostatniego szczytu europejskiego (przewodniczący Komisji Europejskiej i Rady Europy relacjonowali jego przebieg) oraz nad sytuacją w Tybecie. Obradom przysłuchiwał się Karma Chopel, przedstawiciel rządu tybetańskiego na uchodźctwie. Wielu posłów przyniosło z sobą na salę flagę Tybetu. Szkoda tylko, że mało kto zdawał sobie sprawę z symbolicznej wagi tego gestu. Bo jak rozmawiałem z ludźmi, to nikt nie wiedział, że za posiadanie flagi tybetańskiej w Tybecie grozi kara więzienia.

A czego nowego się dowiedziałem? Okazuje się, że rząd tybetański nie chce, by kraje Zachodu odrzucały współpracę z Chinami, wręcz przeciwnie, chciałby, aby ją zacieśniały. Przyjmuje bowiem, że im bardziej Chiny będą zaangażowane we współpracę z innymi krajami, tym bardziej będą zobligowane do przestrzegania przepisów prawa międzynarodowego, a więc i praw człowieka.

Zmieniam więc podejście w sprawie Chin. Nie wiem natomiast, czy zdołam je zmienić w sprawie Polaków. Nie lubię ich (to jest nas). Ci na ulicach są zabiedzeni, brzydcy, gburowaci. Ci w parlamencie - w większości zarozumiali, a czasem jeszcze całkiem prymitywni do tego. Na dodatek głośni jesteśmy, jak mówimy (staram się wyciszać, ale średnio mi to wychodzi, kiedy ekscytuję się różnymi "widokami" ;-)).

Pewien Pan przysłał mi zaproszenie na comiesięczne spotkanie Polaków pracujących w instytucjach UE w pubie Dzika Gęś. Później spotkaliśmy się wirtualnie na fejsbuku, a kiedy zauważyłem go potem któregoś razu na parlamentarnym korytarzu, nawet nie odwzajemnił uśmiechu. Phi, niech się wypcha. Banda nadętych bufonów, mówię Wam. Kinga stanowi tu chlubny wyjątek. Ciekawe, czy Czapla też... Na żadne polskie spotkania nie myślę się wybierać. Wolę wtorkowe niemieckie spotkania. Marta wybrała się do Dzikiej Gęsi w ubiegłym miesiącu i wyszła stamtąd szybciej niż weszła, jak zobaczyła tych eurokratów znad Wisły odzianych w oficjalne stroje jakby zapomnieli, że już opuścili parlamentarno-komisyjne korytarze.

Tak sobie myślałem w czasie obrad plenarnych o tym, jak to nie lubię Polaków, jak nie lubię siebie w związku tym, własnej polskości... - i nagle głos zabrał Kuźmiuk, kiedy mowa była o ograniczeniu limitów emitowania gazów cieplarnianych. I zaczął narzekać, że powinniśmy mieć limity wyższe w stosunku do innych państw, bo jesteśmy zapóźnieni technologicznie, co jest konsekwencją wielu lat komunizmu etc. Postawa roszczeniowa - kolejna chlubna cecha Polaków. :-( Kiedy tak moje niezadowolenie i zawstydzenie wzrastało, głos zabrał Buzek. Mówił po angielsku i mówił rzeczy w miarę konkretne, co jest mniej lub bardziej rzadkością, bo często przemówienia posłów to pustosłowie, albo - jak w przypadku wielu niemieckich posłów - narzekanie, że to wszystko nie ma sensu, bo Parlament nie ma żadnej władzy, nikt się nie liczy z jego decyzjami, a poza tym to zajmuje się on tylko produkowaniem tekstów, których nikt nie rozumie i z których nic nie wynika, a nie uprawianiem spójnej polityki. I trochę się opamiętałem po tym Buzku z moim nielubieniem nas.

"All I wanna do...

2008-03-25T19:12:00.023+01:00

(...) is have some fun." Wybierasz się po długim weekendzie do pracy i oto, co słyszysz, czekając na mtero. I mimo że jesteś chory, to naprawdę aż tańczyć się chce. I żyć się chce, i pracować się chce, i wszystko się chce. Och, jak mi tu dobrze, Ludzie! :-)

A metro jest fajne. Fajne są w nim dwie rzeczy. To, że można sobie muzyki posłuchać, stojąc na peronie (co już wiecie), i to, że każda stacja jest zaaranżowana według innego projektu. Bogacto w różnorodności, bogactwo różnorodności! :-) Oczywiście moi znajomi powiedzieliby Wam, że metro jest fe, bo jest brudne. I to byłoby pierwsze, co mieliby o nim do powiedzenia. Metro to ich ulubiony przykład obrazujący, że Bruksela brudna jest. Ale ja tak na to nie patrzę. Wolę wypatrywać różnic kulturowych na przykład. Pamiętacie te sceny z telewizji, jak to w Pekinie panowie odziani w białe rękawiczki upychają ludzi do wagoników. W Brukseli jest inaczej. Tutaj, na Central Station, panowie odziani w zielone kamizelki pilnują, żeby do wagnika nie wtłoczyła się nazbytnia ilość pasażerów. I chwała im za to! Podróż w porannym ścisku to i tak już wystarczająco średnia przyjemność, nawet jeśli jest to ścisk kontrolowany.

Drobnych różnic, które czynią życie łatwiejszym i przyjemniejszym jest wokół sporo, ale innym razem o nich. A dziś, skoro mowa już była o zwyczajach i ludziach Wschodu, wspomnę jeszcze o Karmie Chopelu (prawie jak Czapel vel Czapla ;-)). To przedstawiciel tybetańskiego rządu na uchodźctwie. Jutro będzie gościem obrad Komisji ds. Zagranicznych PE. Wybieram się oczywiście na to spotkanie - grypa mi w tym nie przeszkodzi! - i szalenie jestem nim podekscytowany. Cudownie jest być w Brukseli, cudownie jest pracować w Parlamencie. Doceniam dany mi tu czas, Bóg mi świadkiem. Wolność dla Tybetu! Free Tibet!!!

Zajączek

2008-03-24T09:45:00.004+01:00

Wpisu świątecznego nie ma i nie będzie, bo się pochorowałem i świąt z koleżankami z pracy nie celebrowałem. Pisać też nie mam siły.

Mam tylko zajączka dla Żaby. Tak mi się trafił. ;-) Hasło do koszyka - nazwisko naszego ulubionego studenta. Have fun! :-)

"Berlin Alexanderplatz" Fassbindera, czyli róg obfitości

2008-03-22T23:54:00.012+01:00

Ziemowit, dopiero co o tym w Polsce rozmawialiśmy, a tu proszę, jest, wyświetlają, można oglądać; w kinie Nova. Ja się nie wybrałem, bo się pochorowałem, ale fakt jest faktem. I fakt ten pokazuje, że bogactwo kulturalne tu spore. Zwłaszcza jeśli zestawić Brukselę z Toruniem, który chciałby pretendować do rangi Stolicy Kultury Europejskiej, a z którego najpierw nieodżałowane KinOko zniknęło ;-), a teraz jeszcze, jak donosi prasa, przegnano z niego Lato Filmów. :-(

Mówię Wam, tu wszystko jest w takiej obfitości... Wiecie pewnie, że poza Atomium, Manneken Pis i frytkami Bruksela słynie z piwa i czekolady. To teraz wyobraźcie sobie pub, w którym można skosztować ponad dwa tysiące gatunków piwa! Albo wyobraźcie sobie, że na każdej niemal ulicy w centrum jest sklep z czekoladą (na niektórych po kilka). A najlepsze wśród nich to ponoć te spod znaku Neuhaus. Mniam! :-)

Kupidyn rezyduje w Brukseli ;-)

2008-03-19T19:35:00.010+01:00

Aaa, mam randkę! :-) To znaczy mam mieć. Czy będę miał, to jeszcze nie wiem, bo opieram się przed przyjęciem zaproszenia. To takie niespodziewane, nie przypuszczałem, że stanie się tak szybko. Może nawet po trosze nie wierzyłem, że w ogóle się stanie... Tyle nieurodzajnych lat w Polsce ;-), a tu proszę, już w ciągu pierwszego miesiąca natrafia się okazja. :-D Jestem podekscytowany, ale i trochę struchlały, hehe.

Sven, bo tak ma na imię ten dżentelen o nietuzinkowym guście, jest Niemcem i stażystą w biurze któregoś z eurodeputowanych. Wypatrzył mnie na Fejsbuku. A zachęca do spotkania, kiedy się wzbraniam, pisząc między innymi, że nie będziemy przecież uprawiać seksu, wybierzemy się tylko na piwo. Hmm, biorąc pod uwagę, jak wygląda, I wouldn't mind to have sex with him. ;-)

A co tam słychać w ojczyźnie? Jak czytam w Gazecie, sezon na amory jeszcze się nie zaczął. I pewnie nieprędko się zacznie... :-( No to chyba teraz już nie macie wątpliwości, dlaczego chcę uciekać z Polski, wy, którzy nie rozumieliście mojej niechęci do naszego kraju i fascynacji Zachodem. Tutaj się żyje!!! Żyje się pełnią życia!

Frytki na Placu Jourdan

2008-03-18T23:39:00.012+01:00

Ponoć najlepsze w Brukseli. W końcu udało mi się spróbować. I rzeczywiście, są naprawdę pyszne. Myślałem sobie, frytki jak frytki, cóż może być w nich niezwykłego. Och, ta nieświadomość, żeby w niej chociaż coś błogiego było. Dobrze, że już nie jest więcej moim udziałem. O, i to wywołuje błogość, błogostan w gębie.

A potem było niemieckie spotkanie w jakimś barze, którego nazwy już nie pamiętam. Bo jak Polacy mają swoje comiesięczne spotkania w Dziekiej Gęsi, tak Niemcy cotygodniowy German Tisch.

To ta niepozorna budka, która robi taką furorę.

A oto i ów specjał, który się w niej sprzedaje! Mniam. ;-)

Library Stagiaires

2008-03-16T21:45:00.014+01:00

Miało być o pracy i miało być w niedzielę z wieczora, tyle że w poprzednią niedzielę. Wiem, taki jestem. Co więcej, dzisiaj też nie będzie. W przyszłym tygodniu za to tylko trzy dni pracy, a potem od czwartku do poniedziałku wolne! :-) Będę miał czas, będę pisał. Dziś pokażę tylko zdjęcie, zdjęcie stażystów DG for Presidency, Library, czyli osób z którymi pracuję. Pracujemy w jednym biurze, co nie znaczy, że razem. Razem nie, bo każde z nas przynależy do innego właściwie zespołu. A biuro nasze przeogromne i naprawdę cacy cacy. ;-) Unijne standardy są jednak czymś wspaniałym, mówię Wam. Żebyśmy my się ich jeszcze w Polsce trzymali...

1. Marta, Polska
2. Steffi, Niemcy
3. Klee, najsmutniejszy kraj świata
4. Kata, Węgry
5. Agnes, Szwecja
6. Kathrin, Niemcy

O każdym ze stażystów sporo by pisać. ;-) Powiem tylko, że Agnes nie wygląda w rzeczywistości tak dziwacznie jak na tym zdjęciu, a Steffi opuszcza nas już z końcem marca, bo nie robi stażu w ramach stypendium Shumana (a więc nie płacą jej) i jest tylko na miesiąc.

A po całym tygodniu pracy czas na...

2008-03-09T13:12:00.027+01:00

(...) Czaplę... Tak, tak, Żaba, spotkałem go! :-D W piątek, czyli akurat w ostatnim dniu mojego pierwszego tygodnia pracy. Czyż można sobie wyobrazić wspanialsze jego zakończenie? ;-) Nie sądziłem, że nastąpi to tak szybko. Przypuszczałem za to, że zdębieję, jak się już stanie. I rzeczywiście, zdębiałem, albo może raczej - speszyłem się zupełnie. ;-)

W budynku PHS znajduje się kawiarnia Mickey Mouse, najpopularniejsza spośród wszystkich w Parlamencie. Chodzimy tam zazwyczaj z koleżankami po obiedzie i tam właśnie mogłem go zobaczyć, ale jak tylko zobaczyłem, to się odwróciłem. Nie chciałem, ale to się stało automatycznie. ;-) Zupełnie mnie jego widok onieśmielił. Zresztą co, nie znamy się, pączka mojego nie przyjął... ;-) Nie podejdę przecież i nie powiem: "Cześć, jestem Klee, fascynujesz mnie". On był ze swoimi znajomymi (m.in. Kingą i jej mężem), ja ze swoimi. Niziutki jest, wiesz? Można by go opisać słowami, którymi kiedyś próbowała scharakteryzować mnie jedna z naszych studentek - wielki człowiek w małym ciele. ;-)

(...) i Brukselę, od której kręci się w głowie. Wczoraj szlajałem się cały dzień po mieście. Nadokonywałem różnych ciekawych odkryć i obserwacji i zupełnie zachłysnąłem się tym cudownym miejscem.

Kultura. Dzieje się, oj dzieje, mówię Wam. Mam już wypatrzone swoje kina, w Muzeum Filmu są projekcje z taperem, cudnie! Aaa, chcę tu zostać! W czwartek był koncert, podczas którego zespołem dyrygował Herreweghe! Żebyście wiedzieli, co to dla mnie znaczy. Tacy artyści jak on nie przyjeżdżają do Polski. Jak były obchodzy stulecia Filharmonii Narodowej, to miał się odbyć jego koncert, na który miałem jechać, ale Sejm obciął budżet i do koncertu nie doszło. Typowe dla naszego smutnego kraju, prawda? Tutaj występ Herreweghe'ego okazuje się czymś normalnym. Aaa, chcę tu zostać! W sklepach kręci się w głowie od płyt, tych z filmami również. Można tu kupić filmy Tarkowskiego na DVD! Aaa, chcę tu zostać! W czwartki ukazuje się bezpłatny informator kulturalny "Agenda". Można go znaleźć na większych stacjach metra i po prostu na mieście, w specjalnych, żółtych zazwyczaj, skrzynkach.

Sklepy. Bogactwo, bogactwo i jeszcze raz bogactwo. Są tu najróżniejsze sklepy oferujące asortyment wszelkiego rodzaju. Jest sklep z gadżetami dla fanów Star Treka i Gwiezdnych wojen. Są sklepy z kostiumami. W jednym z nich wypatrzyłem tęczową flagę. Żebyście mieli pojęcie, ile ja się w Polsce tęczowej flagi naszukałem, bezskutecznie. Nawet na Allegro nie sposób taką dostać. Są też w tym sklepie boa z piór. Kupię takie i przyjdę w nim na seminarium po powrocie. ;-) Jest sklep z takimi dziwacznymi ubraniami, który jak zobaczyłem, to sobie z miejsca o Pameli pomyślałem. :-) Poczułabyś się chyba w nim jak w raju. Jest mnóstwo antykwariatów, sklepów z afrykańskimi artefaktami (a domyślacie się, kto sprzedaje w afrykańskich sklepach ;-)), jest nawet polska galeria i sklep z płytami winylowymi. Mówię Wam, wszystko jest i to czasem w nadmiarze. Bywa bowiem, że kilka sklepów z pamiątkami jest tuż obok siebie.

Tak sobie jest poznawać Brukselę w weekend. Przy Manaeken Pis tłok, wszędzie tłok. Roi się od żebrzących i zewsząd atakują człowieka wszystkie języki świata. Można zbzikować od tego. No ale cóż, teraz nie należę już do klasy próżniaczej, muszę ciężko pracować i tylko weekendy zostają.

Raphael. Jest tu taka restauracja, Panie Rafaelu. :-) Kupiłem Ci już słownik, o ten, o tutaj. Pani powiedziała, że może zamówić też angielsko-hebrajski, ale jest on spory (to ten) i kosztuje ponad 40 euro, więc jeśli sam za niego zapłacisz, to nie ma sprawy. Hebrajsko-angielski traktuj jako prezent urodzinowy, wysyłam go jutro. :-) A księgarnia duża, dwupiętrowa, obsługiwana przez jedną tylko panią. Ach, jak ja tęskniłem za tego rodzaju normalnością. Żeby nie było 10 ochroniarzy i 20 kamer w każdym najmniejszym sklepie. Aaa, chcę tu zostać!

Tęczowo. Miałem omijać gejowskie bary, ale naprawdę nie da się. Są w samym centrum i bardzo rzucają się w oczy. Jest taka uliczka, na której jest ich kilka, np. Homo Erectus Classicus ;-), a nad każdym powiewa tęczowa flaga. Byłem z lekka zszokowany, kiedy to zobaczyłem. Wyobrażacie sobie coś takiego w Toruniu?! Panowie chodzą, trzymając się za ręce. Aaa, chcę tu zostać! A propos panów, wcale nie muszą być gejami, żeby się całować na powitanie. Uderzający obyczaj, muszę powiedzieć.

I to chyba tyle tymczasem. Znowu nie napisałem nic o pracy. Postaram się w końcu to zrobić, tak pokrótce chociaż. Jeszcze dzisiaj pewnie, z wieczora.

Uspołeczniać się czy ukulturalniać? Oto jest pytanie

2008-03-06T21:41:00.019+01:00

Pracownicy PE otrzymują każdego dnia ogromną ilość e-maili. Ogromna = kilkaset! Ja dostaję kilkadziesiąt, chociaż zanim jeszcze zacząłem pracę, w mojej skrzynce odbiorczej znajdowało się ich już blisko dwieście. Oczywiście wiele z nich związana jest bezpośrednio z wypełnianiem naszych obowiązków, ale nie wszystkie, może nawet większość nie. Otrzymuje się mnóstwo zaproszeń na różnego rodzaju treningi i szkolenia, które mają nam pomóc pracować przyjemnie i efektywnie, ale także na wernisaże, wykłady, seminaria, pokazy filmowe, koncerty etc. Wszystko odbywa się w różnych miejscach w Parlamencie i organizowane jest przez różne gremia lub osoby, przede wszystkim deputowanych - pod ich patornatem. Stąd właśnie już na początku tygodnia mogłem się dowiedzieć, że dzisiaj o 19:00 w Yehudi Menuhin Space (gdziekolwiek to jest, gdzieś w PHS) będzie pokaz belgijskiego filmu w ramach podróżującego przeglądu kina europejskiego "Kultura Dialogu", czy jakoś tak, nie pamiętam. Dzisiaj za to, w dość przypadkowy sposób dotarła do mnie informacja, że Stowarzyszenie Stażystów PE organizuje spotkanie powitalne dla nowych stażystów. Nie zastanawiając się długo, wybrałem je i się na nie, zwłaszcza że dziewczyny, z którymi pracuję, też szły na tę imprezę. Bez nich pewnie bym się nie odważył.

Pytanie, czy był to dobry wybór, pozostaje otwarte. Ludzie przychodzili grupkami. Grupki siadały każda sobie, grupki się znały. Trudno było kogoś poznać tak naprawdę. Gadaliśmy trochę z ludźmi siedzącymi przy stoliku obok, ale to nie było to.

Mnie w ogóle jest trudno. W Polsce nie chadzam na imprezy, nie jestem dobry w "small talks", mierny poziom mojego angielskiego pwoduje, że jeszcze bardziej się blokuję...

Dziś dostałem od jednego z EPSO zaproszenie na comiesięczny piątkowy polski wieczór w Dzikiej Gęsi. Nie wiem jeszcze, czy się wybiorę. Nie przyjechałem tu po to, by obcować z Polakami. Z drugiej strony wydaje się to być obecnie całkiem dobry pomysł, może być miło. Zobaczymy, stażyści komisyjni mają jutro swoją imprezę, może tam nas zawieje. A może postanowię być samotnikiem niczym bohater "Wieczności i jednego dnia"...

Psie kupy i Maciej Giertych

2008-03-05T23:50:00.020+01:00

Wygląda na to, że te dwa zjawiska będą mnie prześladować w Belgii. Już pisałem, że w niedzielę, właściwie pierwszego dnia mojego pobytu tutaj, zaskoczyła mnie psia kupa na samym środku chodnika w samym środku centrum. Następnego dnia - jedna na czyściutkim chodniku przed parlamentem. Kolejnego - na mojej ulicy, która miała być przecież od nich wolna, jak pisałem. ;-) No nic to, przyzwyczaję się, że Belgowie są jeszcze mniej chętni do sprzątania po swoich psach od Polaków.

Pojawiło się jednak drugie ciekawe zjawisko, które trudno traktować mi już inaczej jak tylko jako zły omen. Mój drugi dzień w parlamencie (czyli wczoraj), spotykam na stołówce pierwszego znanego mi polskiego eurodeputowanego. Kogo? Macieja Giertycha! Dzisiaj, wracam z przerwy na lunch, kto czeka na windę razem ze mną? Maciej Giertych! Przepuścił wszystkich, taki jest uprzejmy. Ja się nie dałem.

I Magda, widziałem dziś na stołówce męża Kingi. Tak, już nie umiem o niej myśleć - Ostańska. Dlaczego, opowiem następnym razem, albo jeszcze później. A małżonek chyba stale jest tak uśmiechnięty i pogodny jak na tych zdjęciach, które znamy. :-)

To chyba tyle, co miałem na dzisiaj. Powinienem zgodnie z obietnicą napisać, jak to było pierwszego dnia w pracy, ale pewnie zrobię to dopiero w weekend, cały tydzień wtedy opowiem zamiast pierwszego dnia tylko. Dzisiaj spędziłem wieczór z moimi współlokatorami - Haną (z Czech), o której już wspominałem, i Jeanem-Lucą (z Włoch) oraz jego dziewczyną. Próbowaliśmy się integrować i planowaliśmy organizację imprezy integarcyjnej dla całego domu (są jeszcze dwa trzypokojowe mieszkania oprócz naszego). Hehe, może nie będzie aż tak źle z życiem towarzyskim. I Jean-Luca jest tym, który będzie mi załatwiał "rzecz". Szybko kogoś znalazłem, prawda? ;-) Nie powiedziałem jeszcze o nim, że studiuje ekonomię i jest tu na Erazmusie, podobnie jak jego dziewczyna, tyle że ona w Antwerpii; przyjechała do niego na tydzień.

Jeśli mogę wybrać, co ma mnie przestać prześladować, wybieram Giertycha.

Pierwszy dzień w PE

2008-03-04T22:34:00.004+01:00

Był wczoraj. Mam więc go za sobą. Mam już też swój adres: sebastian.deka@europarl.europa.eu, i mam swój w pełni aktywowany badż, który umożliwia wejście do wszystkich budynków Parlamentu (również w Strasburgu i w Luksemburgu), a także wyjście z nich oczywiście, wjazd na piętro, na którym pracuję, tańszy obiad w stołówce, darmowy przejazd wybranymi autobusami komunikacji miejskiej i inne takie. Badż to identyfikator po prostu, ale nie ma się co dziwić, że ludzie rezygnują z używania sześciosylabowego słowa na rzecz jednosylabowca, prawo Zipfa jest nieubłagane, nawet jeśli ktoś nie znosi zapożyczeń.

Jak dostać się do środka? Instrukcja była taka: stawić się - wchodząc przez Centrum Akredytacji - o 9:00 do pokoju X w budynku Y na spotkanie informacyjne z panią Z, a następnie do swojej przełożonej, do pokoju A, w budynku B. W Centrum Akredytacji pojawiłem się już o 8:00. Przypuszczałem, że później może być tłoczno. I rzeczywiście, osoby, które przyszły potem, dostały badże bez zdjęć, nie w pełni aktywne, ważne przez trzy dni. Ja swojego, właściwego, też nie powinienem był tak naprawdę dostać, bo należało najpierw przedstawić pewien dokument, który otrzymaliśmy na spotkaniu informacyjnym, no ale okazał się nie niezbędny, jak widać. Cała procedura trwała dosłownie minutę. Miałem wielką wiarę, że w tej instytucji, mimo jej niebotycznych rozmiarów, wszystko funkcjonuje niezwykle sprawnie i prosto, i tak okazuje się być w istocie. Również zgubić się nie można. Wszystko jest doskonale oznaczone, niczego nie trzeba szukać. A mimo to, jak się spojrzy na plan budynku (tak z ciekawości, bo jest się w nim pierwszy raz), to zaraz przechodzący, uśmiechnięty pan pyta, czy nie pomóc, wyjaśnia, oferuje, że zaprowadzi. Mówiłem już, że Belgowie okazują się być przesympatyczni? ;-) Chociaż to oczywiście może żaden Belg nie był.

Spotkanie informacyjne. Zaczęło się pół godziny po czasie. Dostaliśmy każdy po: 1) teczce z całym plikiem formularzy do wypełnienia i rozesłania do różnych miejsc, 2) przewodniku dla stażystów PE, 3) suitcase z całą masą broszur informacyjnych na temat Brukseli. Potem siadło przed nami pięć pań, które opowiadały nam, co i jak. Niektóre rzeczy tylko po angielsku, niektóre tłumaczone na francuski. Troszkę chaosu w tym było, no ale dowiedzieliśmy się też kilku ciekawych rzeczy, zarówno o życiu w Belgii (o których nie wiedział nawet siedzący obok mnie rodowity Belg, Mattias), jak i o stażowaniu.

Excuse me, czy aby nie jestem tu przez pomyłkę? Okazuje się, że jesteśmy największą jak dotąd grupą stażystów w PE, jest nas 104. Nie wiem, ilu było kandydatów, Mattias mówił, że ostatnim razem 20.000. Podczas tej selekcji ponoć znacznie mniej, ale nawet jeśli była to – powiedzmy – czwarta część tych 20.000, to ilość kandydatów na miejsce i tak przyprawia o zawrót głowy. Kiedy się tego wszystkiego dowiedziałem, zacząłem się jeszcze bardziej zastanawiać, co ja tu robię i jak tu trafiłem, i nabrałem bardzo już wyrazistego przekonania, że jestem tu przez pomyłkę. Wydało mi się niezrozumiałe, że siedzę z tymi ludźmi. Mattias z kolei traktował to jako powód do dumy, jako potwierdzenie własnych nieprzeciętnych kompetencji. Pytał, czy wiem, że staże Schumana to najlepszy typ staży and so on. Cóż, on w istocie sprawiał wrażenie niezwykle kompetentnego, ale ja?

Musisz się zameldować, ale możesz się nie meldować. Każdy, kto przybywa do Belgii na dłużej niż trzy miesiące, musi się zameldować. Proces ten jest nieco uciążliwy i czasem rozciąga się w czasie. Jak wygląda, że kosztuje... – wszystko to wiedziałem. Nie wpadłbym jednak na to, że panie z Biura Staży będą nam dawały przyzwolenie, a nawet zachęcały do tego, by się nie meldować, jeśli nie mamy takiej potrzeby. Zastrzegały jednak, że jeśli tego nie zrobimy, to nie powinniśmy podawać żadnym instytucjom czy firmom naszego adresu, ponieważ mają one obowiązek przesłać go do gminy, więc jej urzędnicy dowiedzą się o naszym istnieniu. Nie powinniśmy też umieszczać naszego nazwiska na drzwiach. Jeśli tego jednak nie zrobimy, to listonosz nie powinien nam (przynajmniej teoretycznie) dostarczać listów... Trochę się to zapętliło. W każdym razie jedyny powód, dla którego chciałem się meldować, była potrzeba otwarcia konta w banku. Kiedy się jednak okazało, że zameldowanie nie jest do tego potrzebne i otworzą mi je za okazaniem paszportu (ID) i kontraktu, postanowiłem nie legalizować swojego pobytu.

Chaos. Oto, co miało miejsce tuż po zakończeniu spotkania. Typowe, prawda? Ludzie nie wiedzieli, co robić, ustawili się w kolejce do pań, które spotkanie prowadziły, żeby zadawać im pytania. Nieco mnie to zaskoczyło, muszę powiedzieć. Bo mnie wszystko wydawało się dość jasne. Wszelkie informacje były podane w bardzo komunikatywny sposób. Rozumiem, że są sytuacje wyjątkowe, np. Mattias będzie dojeżdżał codziennie do Brukseli z Gandawy, w której mieszka, i chciał się dowiedzieć, czy będzie otrzymywał zwrot kosztów podróży. No ale dla większości powinno być jasne, co powinni dalej robić. Ich zachowanie i to, co mówili, wskazywało jednak, że nie było. Jakoś mi to poprawiło nastrój, muszę powiedzieć. Pomyślałem sobie, że to stado mniej lub bardziej zapyziałych panów w garniturach z pierwszych stron żurnali może i ma doskonałe zdobyte zagranicą wykształcenie, może i włada doskonale obcymi językami, ale ja przynajmniej słuchać potrafię i podstawowe mechanizmy myślenia opanowałem w stopniu podstawowym, który okazuje się przewyższać ich poziom w tym względzie. Od tego momentu zacząłem to wszystko traktować z przymrużeniem oka. Wszystko mnie teraz bawi.

Mattias. Wyobraźcie sobie, że nie byłem jedyny, który nie założył wystrzałowego garnituru. Drugim takim okazem był Mattias. Może dlatego siadł obok mnie, a może po prostu dlatego, że kiedy wszedł na salę, byłem jedną z niewielu osób, które już w niej siedziały, a że jest istotą bardzo społeczną, postanowił nie siadać całkiem sam (ja pewnie bym tak właśnie zrobił). I tu uwaga, Magda, Mattias niezwykle przypomina Czaplę! ;-) Gdybym nie wiedział, że to niemożliwe, byłbym przekonany, kiedy go zobaczyłem, że to Czapla. I to kolejny powód, dla którego poczułem się jak w surrealistycznym równoległym wymiarze. Ależ cieszę się, że go poznałem. Dzięki temu spotkaniu lżej mi się zrobiło na duszy. Wygadany, otwarty, zabawny, przesympatyczny człowiek. Błyskotliwy, mądry, o dużej wiedzy, doskonale władający angielskim. Znający swoją wartość, ale przy tym pełen zdrowego dystansu do siebie i otaczającego świata. Mimo jego ogromnych zalet, nie sposób poczuć się przy nim zahukanym. Fajnie z nim jest po prostu. Powiedział, że koniecznie muszę zobaczyć Gandawę i okolice i że oferuje mi siebie jako pilota podczas takiej wycieczki. Mam jego e-mail, a nawet dwa, i bardzo chciałbym skorzystać z jego zaproszenia, ale boję się, że stchórzę i się do niego nie odezwę. Trudno być dobrym kompanem, kiedy operuje się językiem w sposób bardzo prymityny.

I taki to sobie był ten mój pierwszy dzień. Bardzo fajny. Głównie dzięki przesympatycznym Belgom. Pewnie trochę nużące to dla Was było, ale może ta relacja zainteresuje przyszłych stażystów, jeśli jakiś zbłądzi na ten blog.

Chociaż nie, no zaraz, zaraz. Jak to „pierwszy dzień”? Gdzie jego druga połowa, połowa, w której trafiam do mojego miejsca pracy (działu), w której poznaję moich współpracowników? O tej też będzie, ale to już nie dzisiaj. I na Wasze komentarze też postaram się odpowiedzieć. A teraz mówię Wam – orewułar! ;-) To trochę jak „mizeria i kieubasa” na stołówce. Bo dania na stołówce są narodowe. Ja na przykład jadłem dzisiaj paeję warzywną, czyli danie wegetariańskie, hiszpańskie. Tak, tak, sam w to nie wierzę, a jeszcze bardziej w to, że mi smakowało. Cóż, może w Brukseli wszystko smakuje. :-)

I w Brukseli świeci słońce...

2008-03-03T22:13:00.016+01:00

(...) jak się dzisiaj okazało. Tak, tak, proszę to czytać zarówno literalnie, jak i figuratywnie. :-)

Rano okazało się, że psie kupy w Brukseli zaczynają mnie prześladować. Wczoraj jedna napotkana w samym centrum, a dzisiaj na czyściutkim chodniku przed Parlamentem. Czy powinienem to wziąć za omen? Nie wziąłem. Z lekka zabawne mi się to raczej wydało. Trochę też irytujące i zaskakujące. Uznałem, że jeśli traktować coś jako znak, to tylko to, co jest pozytywnie intepretowalne. Takie znaki zamierzam kolekcjonować. I taki też mi się dzisiaj trafił, już drugi, licząc wystawę prac Paula Klee. Otóż kiedy wyszedłem dziś z Parlamentu (nie umiem jeszcze mówić "z pracy") późnym popołudniem, mogłem po raz pierwszy zobaczyć słońce nad Brukselą. Piękne to było, mówię Wam! Chociaż wiarą żadną nie musiało mnie wcale natchnąć, bo w nastroju byłem dobrym.

A co się działo między poranną kupą a popołudniowym słonecznym niebem, o tym opowiem jutro, albo jeszcze później. Padam z nóg, Moi Mili. Wstawałem o 6:00, a to przecież pora, o której - bywa - chadzam normalnie spać.

Przypomniało mi się coś tylko jeszcze. Otóż okazuje się, że w Belgii nie można sobie wybrać dowolnej taksówki na postoju. Jak tak zrobiłem, pan taksówkarz odesłał mnie do pierwszej. Ciekawe, z czego to wynika. Czy z umiłowania do jakiegoś porządku, czy może z jakoś tam pojmowanej sprawiedliwości? Nie mam pojęcia. W ogóle Belgowie wydają się inni, niż myślałem, że są. Wyobrażałem ich sobie jako zamkniętych, zdystansowanych, mało przyjaznych i przyjemnych ludzi. A okazują się przesympatyczni. Takie przynajmniej jest moje pierwsze wrażenie. Stale się uśmiechają, tryskają uprzejmością. To miłe zaskoczenie, o którym więcej jednak jutro. Dziś chcę jeszcze tylko powiedzieć na koniec, że biali Belgowie są również piekni, niektórzy - niewysłowienie.

List do Żaby

2008-03-02T19:06:00.040+01:00

Klee in Brussels. Jadę taksówką z dworca do domu, w którym mam mieszkać i o którym mam jedynie nadzieję, że w ogóle istnieje, wszak widziałem go tylko w Internecie. Dostrzegam nagle na jakiejś ulicznej latarni plakat informujący o tej oto wystawie. Hmm... Przyjeżdżam do Brukseli i tego samego dnia otwarta zostaje wystawa prac Paula Klee. Czy powinienem potraktować to jako znak? Mam nadzieję, że nawet jeśli, to nie zwiastuje on tego, że dobre złego początki. ;-] A jak tu trafiłem?

I must be the chosen one. There is no other explanation. Kiedy zastanawiałem się któregoś razu, co począć z sobą po doktoracie, wpadłem na pomysł, żeby postarać się o staż w którejś z instytucji europejskich. I całkiem mi się on spodobał, muszę powiedzieć. Idea Unii zawsze była mi bliska, a (po)mieszk(kiw)anie zagranicą jest przecież jednym z moich priorytetów. Wypełniłem luźną ręką, mając przekonanie, że i tak stypendium nie dostanę, formularz i czekałem. Starałem się o staż w Parlamencie, a nie w Komisji, bo myślałem, że łatwiej go dostać, chociaż okazało się później, że jest odwrotnie. Wybrałem Dyrekcję Generalną ds. Urzędu Przewodniczącego, bo to, jak mówią, serce Parlamentu, a skoro już w czymś uczestniczyć, to lepiej w samym sercu tego czegoś, a nie na obrzeżach, no nie? Pod koniec grudnia napisano mi, że jestem na liście rezerwowej, co wydało mi się podówczas optymalną sytuacją. Mogłem się dowiedzieć, że byłem w ogóle brany pod uwagę i bardziej optymistycznie, z większą wiarą (w siebie) spojrzeć dzięki temu w przyszłość, a przy tym nie musiałem rezygnować z takiej okazji. Bo właśnie, musiałbym zrezygnować, gdybym został zakwalifikowany. W grudniu było już wiadomo, że - ja jak to ja - doktoratu w terminie nie napiszę i będę jednak studia przedłużał. Na początku stycznia otrzymałem drugi list. Informowano w nim, że osoba, której zaoferowano staż, odrzuciła propozycję i że jeśli chcę, to mam brać. Zawahałem się na chwilę, bo pracować (czy też - odbywać staż, jeśli kto woli) miałem w bibliotece, a ta nie wydaje mi się szczególnie interesującym miejscem pracy. No ale skoro Tomasz Przefajny dawał radę, dam i ja, pomyślałem. Pomny też na to, że kiedyś sam chciałem w bibliotece pracować i że miałbym przez pół roku mieszkać w kraju lepszym niż Polska, postanowiłem nie przepuścić okazji. Co prawda moje umiejętności i wykształcenie znacznie lepiej mogłyby zostać wykorzystane w dziale korektorów, no ale nie mnie o tym decydować. Nie mam urzędniczego wykształcenia, nie znam języków, nie kończyłem dwu kierunków... Skoro coś dla mnie znaleźli, warto brać, okazja się nie powtórzy. Potem było przedłużanie studiów (o rok), załatwianie mieszkania, kredytu oraz cały szereg innych spraw. I tak, jestem. :-) A jak ktoś chcę się dowiedzieć więcej o stażach, polecam lekturę tego i tego oraz odwiedzenie tej i tej strony.

Latamy, nie jeździmy. Jechałem autobusem zagranicę ostatni raz. To przekleństwo. Niby nie było tak strasznie, ale jednak było okropnie. Po 20 godzinach w autokarze pada się ze zmęczenia, oczy pieką od suchego powietrza, wszystko boli, różne części ciała puchną i ogólnie jest mało przyjemnie. Że nie wspomnę o tym, że w Holandii o mało nie zwiało nas z drogi podczas burzy. Następnego dnia mogłem się dowiedzieć, że to nie była żadna burza, tylko Europę nawiedził huragan Emma. No, no… A więc proszę sobie wziąć do serca – z jakimi niedogodnościami by się to nie wiązało, jak byśmy się tego nie bali, jak kosztowne by to nie było, latamy, nie jeździmy. Co prawda dzięki temu, że podróżowałem autobusem, Bruksela powitała mnie widokiem Atomium, ale to jeszcze za mało, by wynagrodzić trudy podróży. Choć widok, przyznaję, przyjemny.

Prince w Laeken. Gdyby ktoś jeszcze nie wiedział, mieszkam tutaj, w dzielnicy królewskiej, Laeken. To ta dzielnica, w której jest Atomium i Mini-Europe i w której urodził się i rezyduje obecny król Belgii. Wiem, Archaniele, wiem, co powiesz - Książę nie mógłby mieszkać przecież nigdzie indziej. ;-) W mieszkaniu jest wszystko i wszystko jest, jak być miało. Właścicielka bardzo miła. Miała nadzieję, że będę chociaż troszkę chwytał francuski. :-] Zimnawo tylko w nim jest. Siedzę przy zamkniętym oknie i w swetrze, do czego zupełnie nie nawykłem. Taki mają system, że włączają kaloryfery na całą parę na pięć minut, a potem wyłączają je całkiem na pięć godzin. :-] Hana, współlokatorka z Czech, stażystka w Komisji, mówi, że czasem bywa zimno. No cóż, to jedna z wielu zalet życia w akademiku (o własnym mieszkaniu nie wspominam, bo tego nigdy nie będę miał), można regulować dopływ ciepła wedle uznania. Ale mieszkanie, w porównaniu z innymi, jest – jak mówi Hannach – ok i do tego tanie. Choć ona sama mieszka w pokoju stanowiącym interesującą konstrukcję, której ściany tworzą szafy, drzwi od kuchni i jakieś plastikowe płyty. :-) Mój pokój ma całkiem zwyczajne ciany, ale przy tym całkiem jest mały. No było to już widać na zdjęciu. I tak jest dobrze. Mieszkał w nim przede mną, jak się okazuje, chłopak z Polski, Paweł. W (przed)pokoju gościnnym są dwie skórzane sofy, więc czekam Was, Kochani! :-) Trzeci pokój zajmuje Włoch, o którym nie wiem nic, bo go chwilowo nie ma. Ucieszyło mnie, że towarzystwo międzynarodowe, ale wygląda na to, że nic mi po tym. Atmosfera raczej hotelowa, każdy sobie rzepkę skrobie. I jak mi się tu integrować? Buuu! Nie wiem, czy odważę się wybrać na jakąś imprezę dla stażystów. W Polsce nie chodzę do nocnych klubów, tutaj chyba nie zacznę. Kiepsko to wygląda. :-( Do tego krzesełka w mieszkaniu są niskie i czuję się, jakby mi się dostało kołodziejowe biurko dla wysokich. ;-) (Niezorientowanym polecam lekturę Jego bloga.)

Plenty of black guys. Na mojej ulicy, która urocza jest i spokojna, mieszkają głównie Turcy i turkopodbni. Wystarczy jednak, że wejdę do metra i zaczyna się… Jak mogłem o tym zapomnieć?! Nawet w tym całym galimatiasie poprzedzającym mój przyjazd. Rozumiem, że w ferworze przygotowań można zapomnieć o różnych rzeczach, no ale żeby o czymś tak podstawowym, oczywistym i ważnym?! A chodzi oczywiście o to, że roi się tu od Afro! :-D I jak mi tu żyć? Nie wiem, czy dam radę. Pozostaję w ciągłej ekstazie. W dołku mnie ściska, w żołądku ssie, chyba nie przyzwyczaję się. To tak jakby zmultiplikować Pana R. i wystawiać mi po jednym zza każdego roga. Pan R. co rusz, co chwilę. Ci, którzy wiedzą, jak reaguję na Andrzeja, mogą sobie wyobrazić, co przeżywam. Nie jest łatwo, oj nie jest. Od guys nie tak daleko wbrew pozorom do gays, więc wspomnę tu, że jest pewna zasadnicza różnica między Belgian gays a ich pobratymcami z Polski. Ci ostatni ostatni uciekają wzrokiem, przerażeni, kiedy jakiś spotka się ze spojrzeniem innego na ulicy, ci pierwsi zupełnie inaczej. Może więc nie będę musiał aż tak często korzystać z prezentu, jaki dostałem od Pameli przed wyjazdem (dla tych, którzy nie wiedzą – koszulka z napisem: „Smile if u’re gay” ;-)). ;-) I może jak nie wyjdzie mi integracja ze stażystami i nnymi przybyszami oraz autochtonami, to wybiorę się do jednego z gejowskich klubów, o których piszą w przewodniku. W Niemczech postanowiłem dokonać coming outu, może tutaj się ubranżowię... Chciałbym byle jakiego, byle czarnego. ;-) Tak, tak, masz rację, Żaba, że przydałby się tęczowy dział w Polish Club Brussels. ;-) Chociaż ja bym się do jego prowadzenia nie nadał, bo cóż ja wiem o polskiej branży, żadnego porównania nie byłbym w stanie dokonać. A całkiem serio, to przydałby się dział poświęcony filmowi, albo przynajmniej, żeby dział Kuku!ltura ożył. Chcę Ci powiedzieć, że Kołodzieja nie widziałem ;-), ale przy tej ilości Afro nie jestem w stanie nikogo wypatrywać, nawet Jego. Czapli też nie spotkałem. Jeszcze... Bo tutaj prawdopodobieństwo, że to się wcześniej czy później zmieni, nie jest chyba małe. Padnę pewnie trupem, jak to się stanie. ;-) To już bardziej unosi się dla mnie nad miastem duch Pawia. Może dlatego, że to wszystko wydaje mi się cokolwiek surrealistyczne, to że tu jestem i w ogóle. Dla tych, którzy wymienionyh panów nie kojarzą – są to użytkownicy tego forum. Czapla vel Czapel jest nawet jego moderatorem i całkiem ważną osobą w Parlamencie, o czym przeczytać można choćby tutaj. Kołodziej z kolei pracuje w Komisji i prowadzi ten blog. Swego czasu przewodniczyłem Jego fanklubowi. ;-) Paw stara się być prześmiewcą na wspomnianym gazetowym forum. Czasem mu to wychodzi, bywa zabawny, ale częściej zachowuje się jak pospolity troll, na mój gust. Jest EPSO, ale nie przynależy do śmietanki, a najwyraźniej chciałby. A czy pamiętacie, którzyście ze mną studiowali, Leszka Gasia. Okazuje się, że też pracuje w PE. Fajno, że tak mu się ułożyło, że tak sobie wywalczył. Ambitny był i zdolny w sposób, przez który odstawał od reszty, a jakoś go tak – miałem wrażenie – tłamszono na tych studiach. Nie jego jednego zresztą, niestety... A wracając do temu i kończąc go, do klubów pewnie chodzić nie zacznę, ale chyba zacznę w Brukseli na nowo do kościoła chodzić. To, jak gładko mi wszystko szło przed wyjazdem, jest niewiarygodne. Musiała mieć miejsce interwencja z góry.

Język(i). Mówiłem, Żaba, że będzie trudno bez niego w takich zupełenie przyziemnych, codziennych sytuacjach. Wczoraj pewna pani przysiadła mi kurtkę, jak czekałem, żeby kupić sieciówkę. Przeprosiła, a ja nie wiedziałem, jak powiedzieć, że nie ma za co. Aaa, to boli! Powiedz mi, jak jest „nie ma za co”, proszę. Trzeba mi było udać się do Baśki na kilka lekcji przed wyjazdem, albo do sąsiadki-stypendystki z Francji. Chociaż liczyć mogłem się nauczyć, bo nie wiem, ile mi każą płacić, kiedy każą, a oni, nawet jeśli porozumiewają się po angielsku, cenę podają po francusku. Zresztą francuski to małe piwo. Naprawdę martwi mnie nieznajomość angielskiego. Nie zdawałem sobie sprawy, że tak mi się wszystko zapomniało. Ups! :-] Teraz będzie bolało. Zobaczycie, wyrzucą mnie stąd z hukiem. A nie chcę, żeby mnie teraz wyrzucali. Wszyscy prawie chadzacie na jakiejś kursy. Ja nie chadzam, bo to dla mnie wyrzucanie pieniędzy, jeśli się języka naprawdę nie używa, jeśli się nigdzie nie jeździ. No i proszę, wyjechałem. :-] Wyjechałem i języka zapomniałem. Boję się, co to będzie jutro. :-( Do tego mam mętlik, bo Hana każe mi mówić do siebie po polsku i mówi do mnie po czesku. Inna sprawa, że mało co rozumiem, jak tak mówi. Słowaków rozumiem, ale nie Czechów. Ponoć to kwestia osłuchania, tak przynajmniej twierdzi Hana. Oczywiście mój głupi zawód wszystko komplikuje. No bo jak jesteś lingwistą, to znasz języki, prawda? A z kolei jeśli jakimś językiem nie władasz, to nie możesz nic o nim wiedzieć, nawet jeśli jesteś lingwistą, prawda, Panie Jarku? ;-) Głupie wykształcenie. I powiem jeszcze, że skonstatowałem dzisiaj ze smutkiem, że ja się tu nie poczuję u siebie. Szkoda. W Niemczech jednym z powodów, dla których z czasem poczułem się zupełnie u siebie, było to, że w końcu zacząłem rozumieć, co się do mnie mówi i o czym się wokół mnie mówi. Bez tego jest się obcym.

Belgia braci Dardenne. Czy to prawdziwa Belgia? Miałem nadzieję, że okaże się, że nie. Znałem ten kraj tylko z ich filmów, a ci, którzy je z kolei znają, wiedzą, że musiał to być obraz nietęgi. Wierzyłem, że to jednak zachwycona Brukselą Ola odkryła prawdziwe, pełne wdzięku oblicze Brukseli. Miałem nadzieję, że ja taką właśnie Belgię poznam, nię tę od braci Dardenne, ta by mnie przygnębiła do reszty. A jak jest? Pogoda jest jak z „Rosetty” i z „Dziecka”, to przyznaję. Zachmurzone niebo i wieje. Ale za to nie pada i jest ciepło, znacznie cieplej niż w Polsce, o dziwo! Hana mówi, że uderzyło ją w tym mieście, że brudno jest. No faktycznie, trochę jest, miejscami, zwłaszcza na niektórych stacjach metra. I z lekka to Polskę przypomina. Dziurawe chodniki, o których pisał Kołodziej na blogu, gdzieniegdzie są, i psie kupy w samym centrum. W mojej dzielnicy kup nie ma, może umieszczone na płycie chodnikowej (prostej i kompletnej) znaki informujące o zakazie wyprowadzania psów, odnoszą skutek, a może to przypadek. Można poczuć, że - z kupami czy bez - miasto jest duże. I rzeczywiście, jak o nim piszą, międzynarodowe. Słychać wszędzie, poza francuskim i flamandzkim, angielski, turecki, arabski, hiszpański... Jak się siądzie w McDonaldzie, to co jakiś czas podchodzi do stolika ktoś proszący o piniądze, zupełnie jak w Polsce. W Niemczech nigdy mi się to chyba nie przytrafiło. Zastanawiam się, czy to dlatego, że Niemcom rzeczywiście powodzi się lepiej, czy też dlatego, że mieszkałem tam w znacznie mniejszym mieście. Też inaczej niż w Niemczech – to różnica na korzyść Brukseli – ludzie chętniej odwzajemniają uśmiech. W ogóle są pogodni i sympatyczni. Widziałem dzisiaj, jak wiatr zdmuchnął pewnej pani czapkę z głowy. Rzuciła się w pogoni za nią cała banda dżentelmenów. :-) Ale gapią się na mnie jak w Polsce. Taka tu wspaniała różnorodność, a i tak się gapią. Nie wiem, gdzie musiałbym zamieszkać, żeby się nie gapili, w Nowym Jorku chyba. W Niemczech tego nie robili, ale wychodzi na to, że to wynik zdystansowania Niemców. Zresztą niech się gapią. Ja też się gapię, choć akurat nie na tych, którzy gapią się na mnie, hehe.

A co u mnie przez te ostatnie dwa pierwsze dni? Zmęczony jestem po podróży, ot co! ;-P Spałem dzisiaj dziewięć godzin, ale biorąc pod uwagę intensywność ostatnich dni i noc w podróży, to o wiele za mało. Chociaż nie odespłaem, to jednak dobrze spałem, a to akurat dla mnie niespodzianka, bo nie wysypiam się nigdy na początku w nowym miejscu. Wczoraj byłem zobaczyć moje jakże imponujące miejsce pracy, czy też - odbywania stażu, jeśli ktoś tak woli. Trochę się poszlajałem, choć wziąwszy pod uwagę mój brak orientacji w zabudowanej przestrzeni, poszlajać przydałoby mi się bardziej, i kupiłem sieciówkę. Dzisiaj poszlajałem się jeszcze. Znalazłem urząd, w którym przyjdzie mi się meldować, wypatrzyłem, Rafaelu, księgarnię dla Ciebie. Nie pamiętam nazwy, na „S.” jakoś. Pamiętam za to ich slogan, który brzmi: „Twoja anglojęzyczna księgarnia w sercu Brukseli”. (Zastanawiam się, czy anglojęzyczny łączy się z nieosobwymi nazwami...) Może znajdzie się tam ta pretensjonalno-burżujska książka dla Ciebie, sprawdzę. Jak na biednego stażystę przystało, na obiad wybrałem się do McDonalda. Chociaż powinienem na gofry pewnie, co? Poczułem się naprawdę dobrze po tym posiłku. Pewnie dlatego, że przez ostatnie dwa dni nie jadłem niemal nic, a były one przecież cokolwiek wyczerpujące. Chociaż zrozumiałem podczas tego obiadu (EPSO powiedzieliby chyba obiadku ;-)) tych z Was, którzy nie jedzą mięsa. Jakieś takie nieludzkie mi się to mięso wydało, spożywanie go... Zestaw kosztował 5.90. W Polsce to tyle chyba jedna kanapka kosztuje, co nie? Nie wiem, bo już dawno w McDonaldzie nie byłem, ale jakoś tak pewnie będzie. I to jest właśnie różnica między życiem na zachodzie i wschodzie. Lokal okazał się być pierwszym barem McDonalda w Brukseli. Otwarto go 23 marca 1978, jak informuje specjalna tabliczka. Pierwsza i jedyna, na jaką się do tej pory natknąłem, z anglojęzycznym tekstem. Znowu się staro poczułem... Wtedy pewnie w Polsce jeszcze mało kto wiedział o istnieniu takiej sieci. Ciekawie się ten świat zmienia.

I'm getting scared. Jutro czeka mnie pierwszy dzień w pracy i chyba przyszedł czas, w którym przestaję się cieszyć i odczuwać ekscytację, a zaczynam się bać. Zaczynam się bać, bo angielskiego już nie znam, jak się okazuje. Że też tak późno się zorientowałem, że go zapomniałem. I teraz zapomnę języka w gębie i mnie wyrzucą, zobaczycie! Będę Wam jutro płakał do poduszki. Teoretycznie, jeśli znam wszystkie kilkadziesiąt indefinibiliów i wiem, jak się buduje eksplikacje znaczeń, powinienem być w stanie powiedzieć wszystko, co chcę, ale obawiam się, że komunikacja oparta wyłącznie na indefinibiliach nie okazałaby się zbyt efektywna, czyż nie? ;-) Jeśli macie ochotę, możecie odszukać w Naszej Klasie panią Kingę Ostańską, o której mówimy z Magdą Ostańska (czasem też Gołota, zależy, co chcemy powiedzieć) i która będzie moją przełożoną. Co myślicie? Ja myślę, że osoby takie jak ona, odczuwają niesmak w kontakcie z osobami takimi jak ja. Ale co ja tam wiem, nie znam jej. Zobaczymy. :-)

Dzięki! Chcę jeszcze podziękować tym, którzy mi pomagali w związku z wyjazdem i którzy razem ze mną uczestniczyli w przygotowaniach: Żabie, Alex, Pani Profesor Wajszczuk, Jakubsky'emu, Anbxl, Basi Ezman i wszystkim z gazetowego forum EPSO. Pewnie o kimś zapomniałem, ale wierzę, że sobie przypomnę i dopiszę. ;-) I wierzę, że mnie jednak nie wyrzucą i że będzie mi tu dobrze.